Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

2 Μαΐου 1919: Ο Ελληνικός Στρατός αποβιβάζεται στην Σμύρνη



Στις αρχές του Φεβρουαρίου του 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρουσίασε τις ελληνικές θέσεις ενώπιον του Ανώτατου Συμμαχικού Συμβουλίου. Συνάντησε, όμως, τη σφοδρή αντίδραση της Ιταλίας, η οποία διεκδικούσε εδαφική ζώνη από την Αττάλεια και τη Σμύρνη έως το Ικόνιο. Η απόπειρα της Ιταλίας να δημιουργήσει τετελεσμένα καταλαμβάνοντας την Αττάλεια, τον Μάρτιο, προκάλεσε τ' αντίθετα αποτελέσματα. Οι σύμμαχοι, με πρωτοβουλία του Άγγλου πρωθυπουργού Λόυντ Τζωρτζ, αποφάσισαν, ερήμην των Ιταλών, την αποστολή ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, ώστε να προστατευθεί ο εκεί ελληνικός πληθυσμός και να αποτραπεί ιταλική απόβαση στην πόλη. Όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός πληροφορήθηκε την απόφαση, θεώρησε σκόπιμο να μην αντιταχθεί σε αυτήν. Στις 29 Απριλίου 1919 ο Βενιζέλος τηλεγραφούσε στο υπουργείο Εξωτερικών: «Αυτήν την στιγμή το Ανώτατον Συμβούλιον της Συνδιασκέψεως απεφάσισεν όπως το εκστρατευτικόν σώμα αναχωρήσει αμέσως διά Σμύρνην. Η απόφασις ελήφθη παμψηφεί. Ζήτω το έθνος». 
Η Ι Μεραρχία [«Σιδηρά Μεραρχία»] υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχη Πυροβολικού Ζαφειρίου Νικολάου, βρισκόταν στη περιοχή Πράβι (Ελευθερούπολη) του Νομού Καβάλα και ανέμενε τη μεταφορά της στην Ουκρανία, όπου ήδη βρίσκονταν οι ΙΙ και ΧΙΙΙ Μεραρχίες του Α’ Σώματος Στρατού. Στις 25 Απριλίου 1919 η Μεραρχία έλαβε διαταγή από το Γενικό Στρατηγείο (Αρχιστράτηγος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος – έδρα Θεσσαλονίκη), για άμεση επιβίβασή της σε πλοία που αποστέλλονταν, χωρίς να της γίνει γνωστός ο τόπος προορισμού της. Η Μεραρχία έθεσε αμέσως τις μονάδες της σε κίνηση και μέχρι το απόγευμα της 26ης είχε συγκεντρωθεί στην αποβάθρα του λιμανιού των Ελευθερών. Στις 26 Απριλίου ρυθμίστηκαν τηλεφωνικά τα της επιβίβασης μεταξύ του διοικητού της Ι Μεραρχίας και του Επιτελάρχη του Γενικού Στρατηγείου (Γ.Σ.) Συνταγματάρχη Πάγκαλου Θεόδωρου. Στη συνέχεια μίλησε με το Διοικητή της Μεραρχίας ο Αρχιστράτηγος, ο οποίος εξέφρασε την εμπιστοσύνη του για την εκτέλεση της αποστολής που αναλάμβανε, του έδωσε οδηγίες σχετικά με την αποστολή του και του επεσήμανε – ως Σμυρνιός που γνώριζε τη πόλη – ότι θα έπρεπε να αποβιβαστεί προς βορά στη Πούντα και νότια πέρα από το Κοκάργιαλι, νοτιότερα της Καραντίνας. Επιπλέον ζήτησε τη τήρηση απόλυτης μυστικότητας.

Τη 1900 της 30ης Απριλίου/13η Μαΐου 1919 άρχισε να εξέρχεται από το λιμάνι των Ελευθερών η νηοπομπή που μετέφερε τη Ι Μεραρχία στη Σμύρνη. Μαζί της μετέφερε και τους πόθους του Γένους για την ολοκλήρωση της Μεγάλης Ιδέας και την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό της Γης της Ιωνίας και Αιολίδας, καθώς και εκατομμυρίων υπόδουλων ομοεθνών. Συνοδεύονταν από μοίρα τεσσάρων Ελληνικών και τριών Βρετανικών αντιτορπιλικών.
Από το πρωί της 1ης Μαΐου οι φήμες για την κατάληψη της Σμύρνης είχαν απλωθεί στην πόλη, προκαλώντας την ανυπομονησία των Ελλήνων κατοίκων. Οι Τούρκοι θορυβημένοι εκδήλωσαν την αντίθεσή τους, συγκροτώντας μαχητικές αντιδιαδηλώσεις. Στις 4 το απόγευμα οι Έλληνες πρόκριτοι κλήθηκαν στη μεγάλη αίθουσα της μητρόπολης, για να πληροφορηθούν επισήμως τη χαρμόσυνη είδηση της ελευθερίας. Το συγκεντρωμένο στο προαύλιο της Αγίας Φωτεινής πλήθος ανέμενε με αδημονία το μεγάλο νέο. Μέσα σε ατμόσφαιρα συγκίνησης και ενθουσιασμού, οι Σμυρναίοι άκουσαν από τα χείλη του πλοιάρχου Μαυρουδή το διάγγελμα του Βενιζέλου:

«Το πλήρωμα του χρόνου ήρθεν. Η Ελλάς εκλήθη υπό του Συνεδρίου της Ειρήνης να καταλάβη Σμύρνην ίνα ασφαλίση την τάξιν. Οι ομογενείς ενοοούσιν ότι η απόφασις αύτη ελήφθη διότι εν τη συνειδήσει των διευθυνόντων το Συνέδριον είναι αποφασισμένη η ένωσις της Σμύρνης μετά της Ελλάδος. Διατελέσας μέχρι των Βαλκανικών Πολέμων υπόδουλος υπό τον αυτόν σκληρότατον ζυγόν, εννοώ ποία αισθήματα χαράς θα πλημμυρίσουν σήμερον τας ψυχάς των Ελλήνων της Μικρασίας.
Την εκδήλωσιν των αισθημάτων τούτων δεν εννοώ, βεβαίως, να παρεμποδίσω. Αλλά είμαι βέβαιος, ότι η εκδήλωσις αύτη δεν θα λάβη ουδένα χαρακτήρα ούτε εχθρικότητος, ούτε υπεροψίας απέναντι ουδενός των συνοίκων στοιχείων του πληθυσμού. Η εκδήλωσις της πλημμυρούσης χαράς ας συνοδευθή τουναντίον με εκδήλωσιν των αδελφικών αισθημάτων προς τους συνοίκους πληθυσμούς. Ας δοθή εις αυτούς να εννοήσουν ότι δεν εορτάζομεν την κατάλυσιν ενός ζυγού, δια να υποκαταστήσωμεν εις αυτόν την ιδίαν ημών επικράτησιν επί βλάβη των άλλων. Αλλά ότι η ελληνική ελευθερία θα φέρη προς όλους, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, την ισότητα και την δικαιοσύνην. Εμπνέοντες εις πάντας τους συνοίκους πληθυσμούς την εμπιστοσύνην ταύτην, δεν μένομεν μόνον πιστοί εις αυτήν την εθνικήν μας υπόστασιν, αλλά και εξυπηρετούμεν άριστα αυτά τα υπέρτατα εθνικά συμφέροντα. Ιδιαιτέρα προσοχή πρέπει να επιδειχθεί προς το ιταλικόν στοιχείον. Aς μην παροραθή, ότι η Ιταλία συνήνεσε μετά των λοιπών συμμάχων Δυνάμεων εις την ελληνικήν κατάληψιν της Σμύρνης. Γνωρίζω ότι η έκκλησίς μου προς την Ελληνικήν Μικράν Ασίαν δεν γίνεται επί ματαίω και εύχομαι, όπως τάχιστα, δυνηθώ να επισκεφθώ αυτήν, κομιστής του ευαγγελίου της εθνικής δι' αυτήν αποκαταστάσεως».

Το κείμενο του Βενιζέλου, μείγμα αισιοδοξίας και αυτοσυγκράτησης, ουσιαστικά, καθοδηγούσε τους Σμυρναίους να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους στη νέα λεπτή και εύθραυστη κατάσταση, συναρτώντας ευθέως τη διαγωγή τους με τη μελλοντική παγίωση των εθνικών επιδιώξεων. Το ίδιο βράδυ τοιχοκολλήθηκε στην πόλη προκήρυξη του διοικητή του στρατού κατοχής συνταγματάρχη Ν. Ζαφειρίου προς τους κατοίκους της Σμύρνης. Η προκήρυξη στα ελληνικά και τουρκικά, τυπωμένη στο «τυπογραφείον της Αμαλθείας», ανήγγειλε την κατοχή και παρείχε διαβεβαιώσεις, ότι δεν θα περιορίζονταν οι πολιτικές και θρησκευτικές δραστηριότητες του πληθυσμού.

Στις 4 μ.μ. της 1ης Μαΐου 1919 οι δημογέροντες, οι κοινοτικοί επίτροποι και οι άλλοι πρόκριτοι της ελληνορθόδοξης κοινότητας της Σμύρνης, συγκεντρώθηκαν μετά από πρόσκληση του Μητροπολίτη Χρυσόστομου, στο Μέγα Συνοδικό της Μητρόπολης. Ο περίβολος της Αγίας Φωτεινής γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Μετά από λίγο κατέφθασε ο Ύπατος Αρμοστής της Ελλάδας στη Σμύρνη και κυβερνήτης του Θ/Κ Αβέρωφ, Πλοίαρχος Ηλίας Μαυρουδής. Πρώτος μίλησε προς τους συγκεντρωμένους ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος ο οποίος ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός:

«Αδελφοί το πλήρωμα του χρόνου επέστη. Οι πόθοι των αιώνων εκπληρούνται. Οι έκτακτοι χρόνοι ήγγικαν. Αι μεγάλαι ελπίδες του γένους μας, ο ανύστακτος, ο σφοδρός, ο μύχιος, ο θερμός, ο καίων και φλογίζων ως ο πεπυρακτωμένος σίδηρος τα σπλάχνα μας πόθος προς ένωσιν μετά της μητρός μας Ελλάδος, ιδού κατά τη σήμερον ιστορικήν και αξιομνημόνευτον ημέραν της 1ης Μαΐου γίνεται πράγμα και γεγονός τετελεσμένον. Από της σήμερον αποτελούμεν αναπόσπαστον τμήμα της ηνωμένης, της ενδόξου, της αθανάτου μεγάλης μας πατρίδος Ελλάδος, η αποβίβασις των ελληνικών μεραρχιών εις τα Μικρασιατικά παράλια ήρξατο, το εξωτερικόν φρούριον της Σμύρνης κατελήφθη υπό των ελληνικών στρατευμάτων. Αύριο οι ελευθερωτές μας εισέρχονται…»

Κατά τη νύκτα της 1ης/2α Μαΐου, έλαβε χώρα και μια ενέργεια που είχε σοβαρές συνέπειες για τα γεγονότα που εξελίχθηκαν την επομένη ημέρα. Οι φυλακές που βρίσκονταν πίσω από το διοικητήριο και είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο του Ιταλού ταγματάρχη Καροσσίνι, κατά τη διάρκεια της νύκτας άνοιξαν – κατά πάσα πιθανότατα κατόπιν ενεργείας του ιταλού αξιωματικού – και μερικές εκατοντάδες κατάδικοι του κοινού ποινικού δικαίου – κυρίως Τούρκοι–  αφέθηκαν ελεύθεροι και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να προμηθευτούν όπλα από μια αποθήκη κοντά στους στρατώνες. Κατ’ αυτό τον τρόπο δινόταν το σύνθημα για πράξεις βίας και λεηλασιών.

Το πρωινό της 2ας Μαΐου 1919 άρχισε η αποβίβαση του στρατού σε διάφορα μέρη της προκυμαίας. Το κύριο σώμα αποβιβάστηκε μπροστά στο κτίριο της Λέσχης των Κυνηγών (το οποίο θα γινόταν η έδρα του ελληνικού στρατηγείου), δεχόμενο τις ευλογίες του μητροπολίτη Χρυσοστόμου. Ένα δάσος από γαλανόλευκες υποδέχτηκε τον στρατό και ανάμεσά τους ένα τεράστιο δαφνοστόλιστο πορτρέτο του Βενιζέλου, το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο Γεώργιος Προκοπίου.

Κάτω από τις επευφημίες του ελληνικού πληθυσμού οι στρατιώτες παρήλασαν στην προκυμαία. Όταν τα πρώτα τμήματα των ευζώνων πέρασαν το διοικητήριο και έφθασαν μπροστά στους στρατώνες δέχθηκαν ομαδικά πυρά, στα οποία απάντησαν. Η συμπλοκή κράτησε, περίπου, μία ώρα και οι απώλειες των αντιπάλων δεν υπήρξαν ιδιαίτερα μεγάλες. Αρκετοί, όμως, πολίτες, που βρέθηκαν στην προκυμαία την ώρα των ταραχών, έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν. Οι Έλληνες στρατιώτες ερεύνησαν το διοικητήριο και τα γύρω κτίρια και συνέλαβαν πάνω από χίλιους Τούρκους. Αγανακτισμένοι κάτοικοι προπηλάκισαν τους αιχμαλώτους στην προκυμαία, υπό τα βλέμματα των πληρωμάτων των συμμαχικών πλοίων. Έως το απόγευμα η τάξη είχε αποκατασταθεί πλήρως. Η ενέδρα αυτή ήταν η πρώτη ενέργεια τουρκικής αντίστασης στην παρουσία του ελληνικού στρατού, δεν στάθηκε, όμως, ικανή ν' αμαυρώσει τη γιορτινή για τον ελληνισμό της Σμύρνης ατμόσφαιρα της ημέρας εκείνης. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Αλέξη Αλεξίου, όπως καταγράφηκε από το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών:

Όλη η Σμύρνη γιόρταζε, ήταν σαν Πάσχα, ακούγονταν κανονιές από τα καράβια, παντού κυμάτιζε η γαλανόβευκη. Όλοι φορούσαμε στο στήθος μας εθνικές κονκάρδες. Όλοι τρέχαν στην προκυμαία, κοπάδια, κοπάδια, ξεφώνιζαν και τραγουδούσαν. Όλοι βιάζονταν να δούνε τα ευζωνάκια, τον ελληνικό στρατό, τα ελληνικά καράβια: τον «Αβέρωφ», τον «Ατρόμητο», τον «Λέοντα».
Έζησα τις αξέχαστες στιγμές της λευτεριάς. Εμείς δεν πήραμε είδηση την μάχη που δόθηκε, γιατί δεν ήμασταν προς το κονάκι αλλ’ αντίθετα μετά από το θέατρο Σμύρνης, προς την Πούντα.
Αργότερα μάθαμε, ότι η φάλαγγα των ευζώνων έμπαινε στην πλατεία του διοικητηρίου και την χτύπησαν από το αρχηγείο της χωροφυλακής, από τις φυλακές, από την τουρκική συνοικία.
Χτυπήθηκαν δέκα ευζωνάκια, τα δύο πέθαναν και πάρα πολύς κόσμος πνίγηκε στη θάλασσα από το σπρώξιμο που’ κάναν, γιατί θέλαν να φύγουν γρήγορα να σώσουν τη ζωή τους. Τα τάγματα ευζώνων σταμάτησαν την αντίσταση. Κοντά στο σπίτι μας βρισκόταν το γήπεδο του αθλητικού ομίλου Απόλλων Σμύρνης, εκεί είχε στρατοπεδεύσει ελληνικός στρατός. Η μητέρα μου από ενθουσιασμό και αγάπη για τα νέα παλικάρια μού έδινε και τους πήγαινα, μαζί με άλλα παιδιά, διάφορα εκλεκτά τρόφιμα.

Καθώς η δημόσια τάξη είχε καταλυθεί κατά την ώρα της μάχης, πολλοί κάτοικοι, διαφόρων εθνικοτήτων, βρήκαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν καταστήματα της πόλης. Ο Βενιζέλος, έστειλε κατεπειγόντως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Εμμανουήλ Ρέπουλη, στη Σμύρνη, ζήτησε να συγκληθεί στρατοδικείο για την τιμωρία των υπαιτίων και δήλωσε, ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αποζημιώσει τα θύματα των λεηλασιών. Την επομένη, το στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο δύο Έλληνες - έναν στρατιώτη κι έναν πολίτη - και η ποινή εκτελέστηκε αυθημερόν.
Στις 6 Μαρτίου αποκαταστάθηκαν οι τουρκικές πολιτικές αρχές, όπως όριζε η συμμαχική εντολή για την κατάληψη της πόλης. Σε λίγες ημέρες εγκαταστάθηκε στην ιωνική πρωτεύουσα και η ελληνική διοίκηση, με επικεφαλής τον ύπατο αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη, πρόσωπο το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό, αλλά αμφιλεγόμενο ρόλο στην μικρασιατική επιχείρηση.

Στα τέλη Ιουνίου του 1919 σύσσωμος ο ελληνικός λαός της Σμύρνης υποδέχθηκε με έξαλλο ενθουσιασμό τον Σμυρναίο αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Ήταν μια πραγματικά μεγάλη ημέρα για την πόλη, με προφανή συμβολική σημασία: ένα εκλεκτό τέκνο της Σμύρνης επέστρεψε στη γενέτειρά του ως ελευθερωτής. Λίγους μήνες αργότερα, ενώπιον του αρχιστρατήγου, των των αρχών και του λαού της πόλης, ορκίστηκαν οι πρώτοι Σμυρναίοι που θα πύκνωναν τις τάξεις του ελληνικού στρατού. 


Από το: Σμύρνη. Η Μητρόπολη του Μικρασιατικού Ελληνισμού και διάσπαρτες αναφορές στο διαδίκτυο

6 σχόλια:

ImmortalCataphract είπε...

Στην Ιερή, για μένα, Μ.Α Εκστρατεία ηττηθήκαμε για δυο λόγους:

1) Οι Μπολσεβίκοι του Λένιν και οι Γάλλοι, Άγγλοι, Ιταλοί, Γερμανοί χρηματοδοτούσαν και εξόπλιζαν τους Μογγόλους όσο ο στρατός μας πλησίαζε στην Άγκυρα. Ειδικά ο εβραίος Λένιν τους έστελνε φορτία με εκατοντάδες κιλά χρυσού, πολυβόλα, πυρομαχικά καθώς και Σοβιετικούς αξιωματικούς για να δώσουν μορφή στρατού στην άναρχη, ασύντακτη ορδή τους.

2) Αντί να διατηρήσουμε τα κατεκτημένα εδάφη στη Μικρά Ασία και να ολοκληρώσουμε την κατάκτηση προς Βορρά μέχρι και την Κωνσταντινούπολη, η οποία ήταν αφύλακτη πλην μιας μικρής Αγγλικής φρουράς, προτιμήσαμε να εισβάλλουμε στον αχανή ερημότοπο των βαθών της Τουρκίας που απαιτούσε διαμοιρασμό των δυνάμεών μας για την υπεράσπιση ενός εκ των πραγμάτων μη υπερασπίσιμου μετώπου.

Όποτε σκέπτομαι τα γεγονότα σπαράζει η καρδιά μου. Επρόκειτο για μια ανεπανάληπτη ιστορική ευκαιρία να ανασυστήσουμε την πάλαι ποτέ Βυζαντινή Αυτοκρατορία, έστω επανακτώντας τα χαμένα εδάφη της.

ΥΓ. Το ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται νόμιμα στο κοινοβούλιο το κόμμα της προδοσίας που λέγεται ΚΚΕ, το κόμμα που ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕ με την αποτυχία της εκστρατείας, μου υπενθυμίζει πως ο εχθρός ήταν διαχρονικά κυρίως εντός.

Ανώνυμος είπε...


Μήπως όλα ηταν στημένα για να χαθεί ο Ελληνοχριστιανικός πληθυσμός της Μικράς Ασίας;
Στην υπο τον κομμουνσιμόν υπόδουλη Ιερή Ελληνοχριστιανική και μόνον Ελλάδα μας , δια να ονομάζεται κάποιος εθνάρχης με "δικούς του δρόμους και αεροδρόμια" και άλλα πολλά , τι είναι;

"Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.

— 1 Αὐγούστου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη


Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.1
Σήμερα θὰ μᾶς γράψει ὁ φίλος μου ὁ Δημήτρης Νικητάκης ἕνα κείμενον γιὰ τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον.

Τὸν ἔχει μελετήσει σὲ βάθος, πολλὰ χρόνια τώρα…

Ὅλα αὐτὰ ποὺ γράφει εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθή…

Θὰ σᾶς συμβούλευα, ὅλους ἐσᾶς ποὺ θὰ ἔχετε ἀντιρρήσεις, νὰ ἐρευνήσετε τὶς πηγές του.

Εἶναι πολὺ μαρτυριᾶρες!


Φιλονόη.


Υ.Γ. Τὸ παρακάτω κείμενον δὲν ἐδημοσιεύθῃ ΠΟΤΕ ἔως σήμερα, παρ’ ὅτι ἔχει σταλεῖ σὲ πολλοὺς ἱστολόγους, καθῶς καὶ σὲ περιοδικά… Νὰ ξέραμε ἄρα γέ καὶ τὸ γιατί….
Αθήνα 17 Νοεμβρίου 2009

Από: Δημήτριο Ε. Νικητάκη


Προς : τον κ Αρχισυντάκτη της εφημερίδος « HELLHΝΩΝ ΛΟΓΟΙ»

Κάθε μέρα που βγαίνω στους δρόμους, προκειμένου να τακτοποιήσω τις διάφορες δουλειές μου, βλέπω σχεδόν παντού την γνωστή πινακίδα για το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Και ενώ ο Ελ. Βενιζέλος αποτελεί παρελθόν, εγώ νομίζω ότι τον ακούω να γελάει, και να μου φωνάζει:


–Θες δεν θες, θα με βλέπεις πάντα μπροστά σου.


— Θα σου θυμίζω τις πατρίδες που σας έκλεψα.


–Θα σε στοιχειώνω με τους χιλιάδες νεκρούς προγόνους σου.


–Θα υπονομεύω το μέλλον σου με τους κυβερνήτες που σου επιβάλλουν οι συμπατριώτες μου. Και μην νομίζεις ότι δικαιούσαι καλύτερη μεταχείριση. Εγώ σας έκανα μεγαλύτερη ζημιά από τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και εσείς ένα αεροδρόμιο φτιάξατε και μου το αφιερώσατε.


–Α! πού είσαι, για ρώτα τον πρώην δήμαρχο. Έλα μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, τον Αβραμόπουλο εννοώ. Για ρώτησέ τον: με θεμέλιο λίθο το θεμελίωσε ή με ρολό; Νομίζω ότι τόσες πινακίδες για ένα αεροδρόμιο δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Ίσως επειδή και τέτοιοι «Εθνάρχες» δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο λαό.Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.


Καταλαβαίνεις, κ. αρχισυντάκτα, τι έπαθα, όταν, στο φύλλο της εφημερίδας σας της Παρασκευής 13ης Νοεμβρίου, διάβασα μετά μεγάλης εκπλήξεώς μου, και το ξαναδιάβασα μετά μεγαλυτέρας εκπλήξεως , ότι ο κλήρος αναθεμάτισε τον Ελευθέριον Βενιζέλον, διότι ύμνησε (κατά την διάρκειαν της Συντακτικής Συνελεύσεως των Κρητών ) τον Ελληνισμόν, λέγοντας ότι «οι έννοιες Ελληνισμός και χριστιανισμός δεν μπορούν να ταυτιστούν ». Το δημοσίευμά σας αυτό με άφησε άναυδο! Και τούτο διότι ο Ε. Βενιζέλος, με τον βίο και την πολιτεία του, υπήρξε καταστροφή για την Ελλάδα .Σχετικά με τον αφορισμό ή ανάθεμα, σας διαβεβαιώ ότι δεν έγινε για τον προαναφερόμενο λόγο. Ναι, τον αναθεμάτισαν, όχι όμως για τα όσα είπε περί Ελληνισμού και χριστιανισμού.
...

https://filonoi.gr/2012/08/01/na-poios-htan-o-benizelos-2/

Ανώνυμος είπε...

@2 Μαΐου 2018 - 6:27 μ.μ.
Το ΚΚΕ απλά το έχουν ...για να μην βλέπουμε!


Ο “εθνάρχης” προωθούσε (;;;) την μεγάλη ιδέα , του Ελληνοχριστιανικού Βυζαντίου , αλλά χωρίς τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό μας;
Χωρίς τους Έλληνες Χριστιανούς , αφού οι δύο αυτές έννοιες – κατά τα λεγόμενα του - δεν ταιριάζουν ;
(Και αφού δεν ταιριάζουν αλλά οι “οπισθοδρομικοί” Έλληνες δεν εννοούμε να το καταλάβουμε αυτό , ούτε τότε ούτε και σήμερα , τι κάνουμε ;
Τους αντικαθιστούμε και ησυχάζουμε;)
Αν όχι με τους Έλληνες Χριστιανούς η μεγάλη ιδέα , με ποιους;

Πριν από εκατό μόλις χρόνια , από το 1906 που έβγαζε τους δεκάρικους ο Βενιζέλος , οι Έλληνες είχαν δώσει το αίμα τους για να ελευθερώσουν την Ελλάδα μας υπέρ Πίστεως πρώτα και μετά υπέρ Πατρίδος!
Αλλά ο ΑΝΤΙΔΕΞΙΟΣ φιλελεύθερος "εθνάρχης" αυτά τα δύο τα είδε ασυμβίβαστα! Το ίδιο φυσικά και το ΚΚΕ. Απλά άφησαν το ΚΚΕ να φαίνεται και κρύφτηκαν οι πονηροί από πίσω του!

Εφόσον ήταν ασυμβίβαστα γιατί δεν επαναστατούσαν οι Μουσουλμάνοι η οι Εβραίοι η οι Ινδοί να απελευθερώσουν το Ελληνικό γένος;
Ποιοι απελευθέρωσαν μετά από μόλις έξι χρόνια την Θεσσαλονίκη;
Οι Μουσουλμάνοι η οι Εβραίοι;

Εφόσον για αυτόν ήταν ασυμβίβαστα με ποιό δικαίωμα ήθελε και μάλιστα και με τα ξένα όπλα να ηγηθεί των Ελλήνων που τα είχαν απολύτως συμβιβασμένα , Ελληνισμό και Ορθοδοξία , στο μυαλό τους στην ψυχή τους και στην καρδιά τους;
Και πως είναι δυνατόν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία να είναι αντίπαλες έννοιες ΚΑΙ σήμερα να είναι απολύτως φανερό πως ΣΤΟΧΟΣ ήταν και είναι και τα δύο;

Διαβάστε και αποφασίστε, εάν οι Ελληνες Χριστιανοί , χάσαμε η εάν επήγαμε ως πρόβατα στην σφαγή!
(Οσοι αριστεροί ακόμα επιμένουν πως στον συμμοριτοπόλεμο οι Αγγλοι βοήθησαν την δεξιά φιλοβασιλικοί πτέρυγα εναντίον της αριστεράς, ας ξαναεξέτάσουν τις σχέσεις δεξιών φιλελεύθερων! Φιλελεύθερων δηλαδή νεοδημοκρατών Μητσοτακικών απογόνων του "εθνάρχη"!)

“Απόκρυφες» αγορεύσεις του Ελ. Βενιζέλου περί ελληνισμού και ορθοδοξίας
Από το βιβλίο του Μανώλη Βασιλάκη "η μάστιγα του Θεού"

Τις άγνωστες, έως σήμερα, απόψεις του Ελευθέριου Βενιζέλου για τα μείζονα θέματα που θέτουν όλα αυτά τα χρόνια ο Χριστόδουλος, η διοικούσα ιεραρχία, οι οπαδοί και οι ομοϊδεάτες τους επέλεξε ο συγγραφέας Μ. Βασιλάκης να παραθέσει, αντί προλόγου, στο βιβλίο.

Πηγή του συγγραφέα είναι τα «Εστενογραφημένα Πρακτικά της Β΄ Συντακτικής των Κρητών Συνελεύσεως, Συνεδριάσεις Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1906 και ιδιαίτερα εκείνη της 28ης Οκτωβρίου.

Ο πληρεξούσιος Σφακίων Ι. Λεκανίδης είχε προτείνει στο πρώτο άρθρο του Συντάγματος να τεθεί ότι «επίσημος θρησκεία» είναι η Ανατολική Ορθόδοξη, εκτοξεύοντας την κατηγορία ότι το σχέδιο διαπνέεται από υλισμό και θρησκευτική αδιαφορία ή και εχθρότητα προς την Εκκλησία.

Η πρότασή του υποστηρίχθηκε με ενθουσιασμό από πολλούς πληρεξουσίους, με κυρίαρχο επιχείρημα την ευγνωμοσύνη προς την «Κιβωτό».

Παραθέτουμε στη συνέχεια αποσπάσματα από τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του Ελ. Βενιζέλου όπως καταγράφονται στον πρόλογο του βιβλίου του Μ. Βασιλάκη.

Συνεχίζεται

Ανώνυμος είπε...

Συνέχεια

Λοιπόν, η έννοια του Ελληνισμού δεν δύναται ποτέ να ταυτισθή προς την έννοια της Ορθοδοξίας,

και θα προσθέσω μάλιστα ότι αν γίνη παραδεκτή η θεωρία αυτή (εφ’ όσον δεν είναι ορθόδοξος ένας άνθρωπος, δεν είναι δυνατόν να είναι Έλλην),

τότε βεβαίως όσοι ευρίσκονται εις την Eλλάδα, εάν πιστεύουν άλλην θρησκείαν, τότε αυτοί δεν είναι Έλληνες.

Δεν δύναμαι λοιπόν να εννοήσω πώς άνδρες κατ’ εξοχήν φιλελεύθεροι, είναι δυνατόν να πιστεύουν τας δύο αυτάς εννοίας

και να σας λέγουν ότι η έννοια του Eλληνισμού ταυτίζεται προς την έννοιαν της Ορθοδοξίας,

ενώ δεν υπάρχουν ίσως δυστυχώς δύο τόσον αντίθετοι προς αλλήλας όσον είναι σήμερον η έννοια του Eλληνισμού προς το επικρατούν μέρος της Ορθοδοξίας.».


«Πώς δύνασθε να παραγνωρίζητε το γεγονός αυτό, και να έρχησθε εδώ, επαναλαμβάνω, ταράττοντες την θρησκευτικήν συνείδησιν των πολλών, να ισχυρίζεσθε ότι η έννοια του Ελληνισμού ταυτίζεται προς την έννοιαν της Ορθοδοξίας;

Αλλά πώς, κύριοι πληρεξούσιοι, παραγνωρίζομεν ότι η ανακήρυξις τοιούτων δογμάτων περιορίζει το μέγα όνειρον του Ελληνισμού, πώς δεν αναγνωρίζομεν ότι το εθνικόν μέλλον το συντρίβομεν, καθ’ ην στιγμήν ερχόμεθα να ανακηρύξωμεν ότι εις τους κόλπους του Ελληνισμού δεν δύνανται να χωρήσουν παρά οι πρεσβεύοντες το Ορθόδοξον Ανατολικόν δόγμα;

Ποίος δεν γνωρίζει ότι, αν ταχέως ή βραδέως πρόκειται να πληρωθώσι τα εθνικά μας όνειρα, εις την Ελλάδα του μέλλοντος πρόκειται να περιλαμβάνωνται αλλόθρησκοι και αλλόδοξοι πληθυσμοί;

Πώς δεν εννοείτε ότι κεφαλαιώδες συμφέρον του Ελληνισμού είναι να διακηρύξη ότι η έννοια αυτού είναι τόσον ευρεία και τόσον άσχετος προς τα θρησκευτικά δόγματα, ώστε εις την έννοιαν αυτήν δύναται να χωρήσωσι όχι μόνον οι πρεσβεύοντες τα του Χριστού δόγματα, αλλά και οι πρεσβεύοντες τα δόγματα πάσης άλλης γνωστής ή αγνώστου θρησκείας;».

Και ένα μήνα αργότερα υπογράμμισε: «Αφ’ ετέρου, κύριοι, είμαι βέβαιος ότι η ανάπτυξις του πολιτισμού, η επερχομένη οσημέραι συνείδησις όλων των πολιτισμένων λαών, ότι τα πράγματα του κόσμου αυτού πρέπει να ρυθμίζωνται ασχέτως όλως διόλου προς τας πεποιθήσεις τας θρησκευτικάς, τας οποίας έχει έκαστος εκ των πολιτών, και η καθ’ ημέραν μείζων σπουδαιότης των κοινωνικών ζητημάτων, η οποία καταλαμβάνει ολόκληρον τον πεπολιτισμένον κόσμον, θα φέρη ταχέως μετά δεκαετηρίδας τινάς, έστω εν ανάγκη και μετά εκατονταετηρίδα, εις το σημείον, ώστε και παρ’ ημίν να νοηθή, ότι ο εθνισμός δεν δύναται να συγχυσθεί παντάπασι προς την θρησκείαν» (25.11.1906).”
...
http://dimitrisdoctor2.blogspot.gr/2007/04/blog-post_9216.html

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΡΙΣΕΩΣ.
ΠΑΣ ΠΟΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΕΝΤΕΧΝΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ;
ΠΑΣ ΠΟΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙΣ ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣΤΑΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ;

Demetrios Hadjinicolaou είπε...

Ὁ ποντικὸς τὸ τυρὶ τὸ εἶδε, τὴν φάκα δὲν τὴν εἶδε. Οἱ βενιζελικοὶ ἐπείσθησαν ἀπὸ τὰς ὑποσχέσεις τοῦ ντονμὲ δοσιλόγου τῆς σιωνιστικῆς Entente. Ὅταν οἱ σιωνισταὶ ἐπέτυχον τοὺς στόχους των, μᾶς ἐγκατέλειψαν. Κατόπιν, ἡ ἐπιδίωξις συντριβῆς τοῦ κεμαλικοῦ κράτους ἦτο μονόδρομος, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἀπὸ Θεοῦ νὰ συμβῇ._

Ανώνυμος είπε...

Οι Μικρασιάτες δεν πολέμησαν στο πλευρό των Ελληνικών στρατευμάτων απλά καθόντουσαν και περίμεναν την ελευθερία τους από τους Έλληνες στρατιώτες. 50.000 Έλληνες στρατιώτες πέθαναν μαχόμενοι ενώ οι Μικρασιάτες έτρεχαν να φύγουν από τα πάτρια εδάφη τους για να έρθουν στην Ελλάδα δεν τόλμησαν να πολεμήσουν να αντισταθούν ακόμα και όταν τους έσφαζαν οι τούρκοι ήταν ραγιάδες δεν ήξεραν να πολεμούν.