Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

27 Ιουλίου. Σήμερα σκότωσαν το γιο του Συνταγματάρχη Μοσκαρντό...


Η Πολιορκία του Αλκαζάρ (Asedio del Alcázar de Toledo) αποτέλεσε μια επική νίκη των εθνικιστών στο ξεκίνημα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η πολιορκία ήταν η βάση για την ιταλική ταινία του 1940, “L'assedio dell'Alcazar”, σε σκηνοθεσία Augusto Genina, από όπου και η αφίσα. To Αλκαζάρ (ή Αλκάθαρ) αναδείχθηκε σε σύμβολο των εθνικιστών γιατί ήταν η Σχολή Ευελπίδων της χώρας. Διοικητής της ήταν ο συνταγματάρχης Μοσκαρδό (José Moscardó Ituarte). Στις 21 Ιουλίου 1936, βλέποντας τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των αριστερών πολιτοφυλάκων που κατέφθαναν με κάθε μέσο από τη Μαδρίτη, φέρνοντας μαζί τους και στοιχεία βαρέος πυροβολικού, κλείνεται στο μεσαιωνικό αραβικό φρούριο του Τολέδο, το Αλκαζάρ. Αριθμούν μόνο 1100 ευέλπιδες, στρατιώτες, χωροφύλακες και φαλαγγίτες συν 600 γυναικόπαιδα. Την επόμενη μέρα ο αρχηγός των δημοκρατικών Καμπέγιο, μέσω τηλεφώνου, ζήτησε την άμεση παράδοση του φρουρίου αλλιώς θα εκτελούσε το γιο του Μοσκαρδό, Λουίς, που είχαν συλλάβει οι δημοκρατικοί. Ο Μοσκαρδό μίλησε με το γιο του στο τηλέφωνο και του ζήτησε να πεθάνει ως Ισπανός εθνικιστής. Το φρούριο δεν επρόκειτο να παραδοθεί. Ο Λουίς τον χαιρέτησε, φώναξε "¡Arriba España!" ("ζήτω η Ισπανία") ενώ ο συνταγματάρχης άκουσε από το τηλέφωνο το πυροβολισμό που σκότωσε το 16χρονο γιο του. Η σκηνή αυτή διασώθηκε και μεταφέρθηκε σε όλο τον κόσμο από ξένους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες.
Ο Φράνκο με τον Μοσκαρντό στο Αλκαζάρ


Η πολιορκία διήρκησε μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου, όταν και οι πολιορκητές μετά από 69 μέρες πολιορκίας εκκένωσαν την πόλη ακούγοντας ότι ο Φράνκο, που προέλαυνε, βρίσκεται μία ανάσα από την πόλη και μη μπορώντας να κάμψουν την αντίσταση των ηρωικών πολιορκημένων (μαζί τους πολλά γυναικόπαιδα) που ζούσαν στα υπόγεια, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φάρμακα και αναισθητικά για τις εγχειρήσεις και τρώγοντας τα άλογα της σχολής. Όταν στις 18 Σεπτεμβρίου ανατίναξαν το δυτικό τείχος του Αλκαζάρ και όρμησαν στο εσωτερικό, θεωρώντας ότι οι πολιορκούμενοι είχαν θαφτεί κάτω από τα χαλάσματα, έκπληκτοί είδαν τα «φαντάσματα» να προβάλουν μέσα από τα υπόγεια και να τους επιτίθενται με ό,τι είχαν στα χέρια τους φωνάζοντας «Ζήτω η Ισπανία! Ζήτω ο Χριστός!». Άρχισαν να υποχωρούν αλαφιασμένοι κατρακυλώντας από το κάστρο.. «Είχαν καρφώσει ένα κόκκινο κουρέλι τους στον πύργο μας, το ρίξαμε κάτω..», όπως θα περιγράψει ένας αυτόπτης μάρτυρας Μιγκουέλ Γκόμεθ Κασκαχάρες.

Από το βιβλίο του Δημητρίου Σούτσου «Ισπανικές Φλόγες»:

Στην καρδιά τής Ισπανίας, καμιά εβδομήντα τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μαδρίτης, βρίσκεται το Τολέδο, η «Αυτοκρατορική πόλις», παλιά πρωτεύουσα της Ισπανίας, με 90 εκκλησίες και 18 μοναστήρια, με βαριά μεγαλοπρεπή μεσαιωνικά παλάτια, με στενούς δρόμους και μμ κεντρικό κορμό του το Αλκαζάρ (ή όπως το λένε οι Καστιλλιάνοι, «Αλκάθαρ»).

Το Αλκαζάρ είναι ένα κάστρο που έκανε το Γάλλο συγγραφέα Μωρίς Μπαρρές, που το είχε επισκεφθεί κάμποσο χρόνια πριν, να γράψει ότι «είναι κατασκευασμένο μ' ένα ρυθμό βαρύ, σαν να διακηρύττει: «Δεν νοιάζομαι να φαίνομαι όμορφο. Μου φτάνει (να νοιώθω) ότι οι κακοί τρέμουν και οι καλοί νοιώθουν άσφάλεια». Αυτό το κτίριο είχε κριθεί κατάλληλο για να στεγάσει την Στρατιωτική Ακαδημία Πεζικού της Ισπανίας. Άλλες στρατιωτικές μονάδες δεν υπήρχαν στο Τολέδο, εκτός από τις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας όπλων και πυρομαχικών. Υπήρχαν όμως αρκετά διαλεχτά στελέχη και, πάνω απ’ όλους, ο Συνταγματάρχης Μοσκαρντό, Διοικητής της Κεντρικής Σχολής Ασκήσεων της Ακαδημίας.
ο Συνταγματάρχης Μοσκαρντό
Στις 18 Ιουλίου 1936 ο Συνταγματάρχης Μοσκαρντό, μαθαίνοντας ότι ο Στρατός της Αφρικής έχει επαναστατήσει, καλεί τους αξιωματικούς του και τους ανακοινώνει:
«Κύριοι, η επαρχία του Τολέδου ενώνεται από σήμερα με την Εθνική Εξέγερση!»

Κάπως υπερβολική η έκφραση γιατί στην πραγματικότητα ο Μοσκαρντό δεν θα μπορούσε να στηρίζεται παρά μόνο στους ένοπλους άνδρες που διέθετε, δηλαδή- κάπου 400 αξιωματικούς, λίγους ευέλπιδες και στρατιώτες, 625 περίπου αστυνομικούς και καμιά εκατοστή εθνικιστές του Τολέδου (από τους όποιους 60 ήταν φαλαγγίτες) που έτρεξαν να πιάσουν τα όπλα μέσα στο Αλκάθαρ. Αυτούς είχε... Κάπου 1150 οπλισμένους.

Μετά την έκρηξη της επανάστασεως από τον Φράνκο στην Αφρική, όλη η περιοχή της επαρχίας Τολέδου, με μοναδική εξαίρεση το Αλκάθαρ, βρέθηκε γρήγορα στα χέρια των Ερυθρών. Άλλωστε κι’ ο Μοσκαρντό δεν είχε βιαστεί να κηρύξει το Στρατιωτικό Νόμο, με την ελπίδα, ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει τα αποθέματα πυρομαχικών. Η Κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, όμως, επείγεται να πατήσει πόδι στο Αλκάθαρ. Υπάρχει ακόμα τις πρώτες μέρες τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Μαδρίτης και Τολέδου. Στην αρχή ο υφυπουργός Ενόπλων Δυνάμεων του ζητεί να στείλει αμέσως στη Μαδρίτη τα αποθέματα πυρομαχικών. Ο Συνταγματάρχης για να κερδίσει χρόνο, ζητεί έγγραφο διαταγή. Νέες κυβερνητικές κλήσεις μένουν χωρίς αποτέλεσμα. Επεμβαίνει ο Κυβερνητικός στρατηγός Ρικέλμ:
- Θέλω να ξέρω αν μπορούμε να βασιστούμε σε σας. Απαντήστε μου καθαρά.
- Για να υπερασπισθώ την Ισπανία ναι. Για να την προδώσω όχι.
- Καλώς. Παραδώστε τα πυρομαχικά και τα όπλα που βρίσκονται στα εργοστάσια.
- Δεν μπορώ να τα παραδώσω στην Ερυθρά μιλίτσια.
- Πολύ καλά. Θα έρθω εγώ να τα παραλάβω.
- Σύμφωνοι, Στρατηγέ μου.
Αλλά ένας πολίτης, ο υπουργός Λαϊκής Μορφώσεως, διαδέχεται τούς στρατιωτικούς. Το ύφος του είναι μειλίχιο μέχρις εγκαρδιότητος:
- Εκπληρώσατε αυτό που υπαγορεύει η συνείδησή σας. Η καλή χειρονομία έγινε. Αλλά γιατί εξακολουθείτε, αφού δεν έχετε την παραμικρή ελπίδα να κρατηθείτε; Θα ήταν μια αφέλεια, μια παιδαριώδης συμπαθητική αφέλεια, συνταγματάρχα μου, και ίσως, υπό άλλας συνθήκας, άξια θαυμασμού. Αλλά υπό τας παρούσας όχι. Νομίζω ότι πρέπει να υποχωρήσετε.
Σε λίγο ο Στρατηγός Ρικέλμ ξανακούγεται στο ακουστικό δριμύτερος:
- Θα είσθε υπεύθυνος για την καταστροφή του Αλκαζάρ.
- Εκπληρώ το καθήκον μου ως Ισπανός, στρατηγέ μου.
- Έχω τάξει το πυροβολικό και τα τμήματα είναι έτοιμα. Έχω τα μέσα να σας συντρίψω. Είναι η τελευταία φορά πού σάς δίνω την ευκαιρία ν’ αποφύγετε την αιματοχυσία. Αν δεν υποχωρήσετε, θα διατάξω αμέσως επίθεση.
- Έ, λοιπόν, θα το δούμε! Μπορείτε να επιτεθείτε, όποτε θελήσετε.
Αυτά ελέχθησαν στις 19 Ιουλίου. .

Σε λίγες μέρες θ’ αρχίσει η μάχη και, ταυτόχρονα, μια απ’ τις μεγαλύτερες εποποιΐες της Ιστορίας. Η Εποποιία του Αλκάθαρ.

Εκεί μέσα βρίσκονται κλεισμένοι, εκτός από τους 1.150 πολεμιστάς που προαναφέραμε, 520 γυναίκες και 50 παιδιά. Έχουν καταφύγει προτιμώντας τους κινδύνους της πολιορκίας, απ’ τα κομμουνιστικά μαχαίρια. Ο διατιθέμενος οπλισμός δεν είναι πολύ πλούσιος: 13 πολυβόλα, άλλα τόσα οπλοπολυβόλα, δυο μικρά πυροβόλα με ελάχιστα πυρομαχικά και 500 τουφέκια. Τέλος, ένα εκατομμύριο φυσίγγια, πού μετεφέρθησαν με καμιόνια απ’ τα εργοστάσια. Αυτά είν’ όλα. Όσο για τα τρόφιμα... Αλλά ας αφήσουμε να μας τα πει καλύτερα ένας αυτόπτης μάρτυς. Ένας από τους ήρωες της εποποιίας, ο δημοδιδάσκαλος Μιγκουέλ Γκόμεθ Κασκαχάρες, που, σ’ ένα απλό ημερολόγιο (που το χρωστάμε στον Καζαντζάκη*) αποτύπωσε τις καθημερινές αναμνήσεις του απ’ τον αγώνα του ανάμεσα στους ελευθέρους πολιορκημένους του Αλκαζάρ:


22 Ιουλίου. Μπήκαμε μέσα, κλείσαμε τις πόρτες. Ο Συνταγματάρχης Μοσκαρντό έβγαλε διαταγή: «Παιδιά κουράγιο! Η τιμή τής Ισπανίας είναι στα χέρια μας. Να μην παραδοθούμε! Θάρθουν οι δικοί μας να μας ελευθερώσουν. Φανείτε παλικάρια. Ζήτω ή Ισπανία!».

Μετρηθήκαμε: 1.150 άντρες, 520 γυναίκες, 50 παιδιά, 97 άλογα, 27 μουλάρια. Η γυναίκα μου δεν πρόφτασε νάρθει. Καλύτερα! Καταγράψαμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε: τουφέκια, κανόνια, πολεμοφόδια, τροφές, νερό... Βάλαμε τάξη. Κανονίσαμε που νά κοιμούνται οι γυναίκες, που οι άντρες, που τ' άλογα και που τα μουλάρια. Ο Διοικητής κήρυξε το στρατιωτικό νόμο. Κατάσταση πολιορκίας. Πιάσαμε τις θέσεις μας.
24 Ιουλίου. Σπάσαμε μερικά μαγαζιά και πήραμε ότι φαγώσιμα βρήκαμε: ρύζι. μακαρόνια, όσπρια, λάδι, ελιές. καφέ. ζάχαρη. Δόξα σοι ό Θεός! Πείνα δεν φοβόμαστε! Πόσες μέρες θα βαστάξει ή πολιορκία; Δέκα; Δεκαπέντε; Θάρθουν οι δικοί μας να μας ελευθερώσουν. Το κανονίδι άρχισε. Οι κόκκινοι ταμπουρώθηκαν στ' αντικρινά σπίτια, έπιασαν την πλατεία, άρχισε το πανηγύρι! Ο Διοικητής μας μοίρασε σε τάγματα. Το «τάγμα του Σεμπλόν» να σκάβει κάτω από τη γη λαγούμια, να ανατινάζει τις μίνες πού θα μας βάζουν οι κόκκινοι. Το «τάγμα θανάτου» να κάνει εξόδους και να χυμάει να ανοίξει δρόμο... Εγώ γράφτηκα στο τάγμα αυτό. Λυπούμαι τη γυναίκα μου και το παιδί μου. Μα τι να κάνω; Ό Θεός βοηθός!
27 Ιουλίου. Σήμερα σκότωσαν το γιο του Συνταγματάρχη Μοσκαρντό.

Στις 23 Ιουλίου 1936, πρωί πρωί, η ηρεμία βασιλεύει στο Αλκαζάρ. Περιμένουν όλοι τις πρώτες κανονιές, που δεν θα πρέπει ν’ αργήσουν. Ένας αξιωματικός ειδοποιεί τον Συνταγματάρχη Μοσκαρντό, ότι τον ζητούν στο τηλέφωνο.
-Τι συμβαίνει;
- Νομίζω ότι πρόκειται για το γιο σας, το Λουδοβίκο.

Ο Συνταγματάρχης Μοσκαρντό είχε τρεις γιους. Ο ένας βρισκόταν στη Βαρκελώνη, οι δύο άλλοι βρισκόντουσαν στο Αλκαζάρ δύο μέρες πρωτύτερα μαζί με τη μητέρα τους. Ο Συνταγματάρχης προτίμησε να διώξει τη γυναίκα του και τα παιδιά του από το κάστρο απ’ όπου περίμενε το βέβαιο θάνατο, νομίζοντας ότι θα έβρισκαν τη σωτηρία τους στο Τολέδο. Δεν φανταζόταν, ότι μια γυναίκα με δύο ανήλικα παιδιά θα μπορούσαν μέσα στην πόλη να βρίσκονται σε κίνδυνο.

Δεν μπορούσε να φανταστεί ως πού μπορούσε να φτάσει η κομμουνιστική κτηνωδία. Η γυναίκα και τα παιδιά του Μοσκαρντό πιάστηκαν απ' τους αριστερούς. Κι αρχίζει ο περίφημος τηλεφωνικός διάλογος, που βρίσκεται σήμερα γραμμένος με χρυσά γράμματα στους τοίχους Μοσκαρντό μέσα στο Αλκαζάρ και που θα μείνει χαραγμένος παντοτινά στην Ιστορία για να διαιωνίζει τα αισθήματα της τιμής και του καθήκοντος εκείνων πού ξέρουν πάντα να βάζουν πάνω απ' όλα την πατρίδα τους, καθώς επίσης και την απανθρωπιά των κομμουνιστών σε όλη της την έκταση:

- Εμπρός, εμπρός, εδώ ο αρχηγός της μιλίτσιας (Λαϊκής πολιτοφυλακής).
- Είσθε υπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα πού γίνονται. Σας δίνω διορία 10 λεπτά για να παραδοθείτε. Αν δεν το κάνετε, θα τουφεκίσουμε το γιο σας το Λουδοβίκο πού τον έχουμε κρατούμενο.
- Το πιστεύω.
- Για να ξέρετε, ότι σας λέω την αλήθεια, ο γιος σας, ο Λουδοβίκος, παίρνει το ακουστικό.
-Μπαμπά...
- Τι κάνεις, παιδί μου;
- Λένε πως θα με τουφεκίσουν, αν δεν παραδοθείς.
-  Ε, λοιπόν, σύστησε την ψυχή σου στον Θεό και πέθανε σαν Πατριώτης.
- Σε φιλώ πολύ, μπαμπά!
- Σε φιλώ πολύ, παιδί μου!
Ο Αρχηγός της Μιλίτσιας ξαναπαίρνει το ακουστικό. Και ο Μοσκαρντό, με φωνή πού διατηρείται σταθερή, του λέει:
- Μπορείτε να συντομέψετε τη διορία σας, γιατί το Αλκαζάρ δεν θα παραδοθεί ποτέ!

Τα κομμουνιστικά τέρατα πραγματοποίησαν την απειλή τους. Ένα παιδί 17 ετών, ο Λουδοβίκος Μοσκαρντό, έπεφτε για την τιμή τής Ισπανίας αισχρά δολοφονημένο. Σήμερα, βρίσκεται θαμμένο σε μια γωνία του Αλκαζάρ, δίπλα στον πατέρα του και τον άλλο αδελφό του που βρισκόταν στη Βαρκελώνη, όπου εκτελέστηκε κι' αυτός από τα ερυθρά κτήνη.

(*) Ο Ν. Καζαντζάκης παρακολούθησε από κοντά τις μάχες του πολέμου και τις περιέγραψε με θαυμαστή αντικειμενικότητα, αλλά και ενθουσιασμό, σε ανταποκρίσεις που δημοσιεύτηκαν σε συνέχειες σε καθημερινή εφημερίδα. Έζησε τον πολεμικό πυρετό κοντά στους μπαρουτοκαπνισμένους μαχητές του Φράνκο και η μαρτυρία του έχει ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί ο συγγραφέας είχε για ένα καιρό εντυπωσιαστεί από τις ιδέες του Λένιν και το σοβιετικό πρότυπο της δήθεν αταξικής κοινωνίας. Οι Έλληνες κομμουνιστές, με τη δικτατορία που εξασκούν στον τύπο και στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν περίμεναν από τον Καζαντζάκη τέτοιες σελίδες. Γι’ αυτό κρύβουν την αλήθεια που ξεπηδά μέσα από τις θαυμάσιες ταξιδιωτικές εντυπώσεις του με τον τίτλο «Ισπανία». Προσπάθησαν να αποσιωπήσουν τελείως το έργο αυτό, κατά την προσφιλή τακτική τους ή να υποβαθμίσουν τη σημασία του, χαρακτηρίζοντάς το ως αδύνατο, γιατί δεν τους συμφέρει, ένας άνθρωπος που μέχρι τότε θεωρούσανε για δικό τους, να πρεσβεύει διαφορετικές απόψεις από τα υπαγορευμένα φληναφήματα των «δημοκρατικών τής Ισπανίας», αυτών των αθώων θυμάτων, που στρατολόγησε η σταλινική Κομιντέρν, για να υποδουλώσει την ίδια την Ισπανία. Είναι τρομερή αυτή η «συνωμοσία σιωπής» γύρω από την προσωπική μαρτυρία του Νίκου Καζαντζάκη, που εξύφανε με μαεστρία το προνομιούχο ελληνικό συνοδοιποριακό κατεστημένο των πνευματικών ανθρώπων, που προσπαθεί επί 50 χρόνια να διατηρήσει σε ενέργεια, ώστε  να μείνουν ξεχασμένοι τόσοι ηρωισμοί, που έφτασαν στα όρια του μύθου.

ΚΟ  

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Αρχιραβίνος του Ισραήλ: «Σκοτώστε τους!”


Είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε τους επικεφαλής των μεγάλων θρησκειών να μιλάνε συνεχώς δημόσια ότι οι θρησκείες πρέπει να συμβάλουν στην «συμφιλίωση» των ανθρώπων και να προωθούν την «ειρήνη» στον κόσμο και να καταδικάζουν την «βία» (αόριστα) και γενικά να προβαίνουν σε γλυκανάλατες γενικολογίες. Ειδικά οι εκπρόσωποι των χριστιανικών εκκλησιών αδυνατούν (;) να καταγγείλουν την αυξανόμενη χριστιανοφοβία, ακόμα και τις συνεχείς σφαγές των χριστιανών από τους μωαμεθανούς. Ενώ, ούτε αυτό τολμούν να κάνουν, φανταστείτε να έβγαινε ένας προκαθήμενος χριστιανικής εκκλησίας και να ζητούσε την δολοφονία όσων σκότωσαν χριστιανούς. Όταν για κάποιες διαμαρτυρίες για τον αριθμό των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που εισβάλουν στις ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες τυχαίνει να προβεί κάποιος ιεράρχης, ακούγεται η μόνιμη κατηγορία περί «μίσους» και «έλλειψης χριστιανικής αγάπης», φανταστείτε τι θα ακουγόταν αν ζητούσε αυτό που άφοβα ζήτησε ο Αρχιραβίνος του Ισραήλ. Αλλά φαίνεται ότι δεν είναι όλοι ίσοι σε αυτόν τον υπέροχο προοδευτικό κόσμο της «ισότητας».

Από τους Times of Israel:

Ο σεφαραδίτης αρχιραβίνος Yitzhak Yosef (Γιτζάκ Γιόσεφ) δήλωσε στους οπαδούς του το Σάββατο ότι ο τρομοκράτης που δολοφόνησε τρία μέλη μιας ισραηλινής οικογένειας την Παρασκευή το βράδυ θα έπρεπε να είχε σκοτωθεί.

Μιλώντας στην εβδομαδιαία ομιλία του, ο Γιόζεφ μίλησε για τον 19χρονο Omar al-Abed, τον τρομοκράτη που τραυματίστηκε μετά από δολοφονία τριών μελών μιας οικογένειας. «Κρίμα που δεν σκότωσαν αυτόν τον τρομοκράτη. Θα έπρεπε να τον είχαν σκοτώσει», είπε ο Yosef.

Ο Elad Salomon, ένα από τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης
...

«Κάθε άραβας τρομοκράτης που σκοτώνει δεν πρέπει να φεύγει ζωντανός», δήλωσε ο Γιόζεφ. «Αν ξέρετε ότι ήρθε για να επιτεθεί στον εβραϊκό λαό, πρέπει να τον σκοτώσετε. Όχι μόνο να τον τραυματίζετε, πρέπει να τον σκοτώσετε».

Παρόμοιες παρατηρήσεις έκανε ο Yosef το 2016, οι οποίες περιείχαν μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη.

«Εάν ο τρομοκράτης ξέρει ότι αν έρθει σε σας με ένα μαχαίρι δεν θα φύγει από εκεί ζωντανός, θα αποτραπεί να το κάνει. Επομένως είναι μια μιτζβά (εντολή) να τον σκοτώσουμε». 
...
«Αν δεν έχει πια μαχαίρι, θα πρέπει να του δοθεί μια ποινή ισόβιας κάθειρξης ... μέχρι να έρθει ο Μεσσίας και να μας πει ποιος είναι ο Αμαλήκ (η βιβλική φυλή που οι Ιουδαίοι έχουν κληθεί να εκμηδενίσουν) και μόνο τότε θα μπορούμε να τους σκοτώσουμε».

Οι Εβραίοι πιστεύουν ότι οι "Αμαλήκίτες" είναι οι κληρονομικοί εχθροί τους. Αλλά δεν είναι σίγουροι ποιοι είναι οι Αμαληκίτες. Μόλις εμφανιστεί ο Μεσσίας και τους το πει, οι Εβραίοι θα διαπράξουν γενοκτονία εναντίον τους, καθώς πιστεύουν ότι τους έχει δοθεί εντολή.

Εδώ είναι το σχετικό χωρίο από το Δευτερονόμιο (25:17-19).

«Να θυμάσαι τι έκανε σε σένα ο Αμαλήκ στον δρόμο, αφού βγήκατε από την Αίγυπτο· με ποιον τρόπο αντιστάθηκε σε σένα στον δρόμο, και απέκοψε τους τελευταίους σου, όλους τους αδύνατους, που ήσαν πίσω σου, ενώ ήσουν αποκαμωμένος και κουρασμένος· και δεν φοβήθηκε τον Θεό. Γι' αυτό, αφού ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα ανάπαυση από όλους τους εχθρούς σου, ολόγυρα, στη γη που ο Κύριος ο Θεός σου δίνει σε σένα ως κληρονομιά για να την κληρονομήσεις, τότε θα εξαλείψεις τη μνήμη τού Αμαλήκ κάτω από τον ουρανό· δεν θα λησμονήσεις».

Ο μεσαιωνικός Ιουδαίος "σοφός" Μαϊμωνίδης, που συνήθως παρουσιάζεται σε πολυπολιτισμική προπαγάνδα ως απόστολος ανοχής και "coexistence" (συνύπαρξης των θρησκειών), δήλωσε ότι οι απόγονοι των Αμαληκίτων θα πρέπει να εξοντωθούν τελείως.

Αυτό δείχνει για άλλη μια φορά πόσο μεγάλη είναι η ιδέα της συλλογικής, κληρονομικής ενοχής, στους Ιουδαίους. Βλέπουμε Εβραίους δημοσιογράφους να ζητούν να αναγνωριστεί η ενοχή κάθε ευρωπαϊκού κράτους («η Γαλλία είναι ένοχη!» - Macron), και βλέπουμε πως αυτή η έννοια εξακολουθεί να κυριαρχεί ακόμα και σήμερα στην εβραϊκή σκέψη.

ΚΟ / Πηγή

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Μάντεψε ποιος δεν θα κατηγορηθεί για ρατσισμό

Η ταινία «Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ» ("Guess Who's Coming to Dinner") του 1967, θεωρήθηκε «αριστούργημα» ενός «αντιρατσιστικού ερωτικού μανιφέστου», μια ταινία «προοδευτική» και «ριζοσπαστική» για την εποχή της, η οποία εξυμνούσε την πολυδιαφημισμένη σήμερα «διαφορετικότητα», γιατί παρουσίαζε με ιδιαίτερη «ευμένεια» τον γάμο ατόμων από διαφορετικές φυλές, τον καιρό που οι διαφυλετικοί γάμοι στην Αμερική ήταν «ταμπού» (και σε κάποιες πολιτείες απαγορευμένοι). 

Η ταινία εξιστορεί τον έρωτα ανάμεσα στη λευκή «προοδευτική» Τζόι (Κάθριν Χούτον), με τον μαύρο Τζον (Σίντνεϋ Πουατιέ) και την αμηχανία και το αρχικό σοκ που εκδηλώνεται από τους γονείς της (Σπένσερ Τρέισι και Κάθριν Χέπμπορν), παρόλο που αυτοί είναι «φιλελεύθεροι» (λίμπεραλ) και υπέρμαχοι των πολιτικών δικαιωμάτων για τους μαύρους των ΗΠΑ. 

Όπως διαβάζουμε σε σχετική κριτική της ταινία, η μόνη «φωνή της λογικής» είναι ένας καθολικός ιερέας που δεν βλέπει κανένα πρόβλημα στην σχέση, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όποιος βλέπει πρόβλημα είναι «παράλογος» και «ρατσιστής». 

Τελικά, όλοι παραδέχονται ότι «τα πράγματα έχουν αλλάξει» και ως εκ τούτου η ταινία έχει happy end

Να υπενθυμίσω – αν και μάλλον το υποψιαζόσασταν – ότι η ταινία υπήρξε υποψήφια για 10 (!) Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά 2.

Στην ταινία ο πατέρας του Sydney Poitier, ένας συνταξιούχος ταχυδρόμος, αντιτίθεται στον γάμο του γιου του με μια λευκή γυναίκα. "Περπάτησα χιλιάδες μίλια για να σε μεγαλώσω και ζητώ να έχω κάποιο λόγο για τους απογόνους μου".

Ο γιος απορρίπτει τις αξιώσεις του πατέρα του απαντώντας: "Μπαμπά, για εσένα είμαι ένας έγχρωμος άνθρωπος, για μένα είμαι απλώς άνθρωπος". Η φράση αυτή ("Dad, to you I am a colored man; to me I am just a man"), θεωρείται πλέον μια «μνημειώδης» κινηματογραφική ατάκα.

Στην ταινία "Prime" («Εγώ, αυτός και η μητέρα του») του 2005, η Meryl Streep υποδύεται μια εύπορη Εβραία ψυχαναλύτρια μέσης ηλικίας, ονόματι Lisa Metzger Bloomberg, η οποία ουσιαστικά αποκηρύσσει τον γιο της για την σχέση που έχει με μια μη Εβραία (η οποία είναι και πελάτισσά της), την οποία υποδύεται η Uma Thurman.

Το ζήτημα της φυλής εδώ είναι καμουφλαρισμένο ως διαφορά στην «πίστη», σαν να μην μπορούσε η γυναίκα να αλλάξει θρησκεία. Η Metzger Bloomberg (Meryl Streep) επιμένει: "Η θρησκεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή", αν και δεν δίνει καμιά ένδειξη για αυτό από τη δική της συμπεριφορά. Το να είσαι Εβραίος απεικονίζεται ως ζήτημα οικογένειας και φαγητού.

"Είναι λογικό να παντρευτείς κάποιον από το ίδιο με σένα υπόβαθρο" ("It makes sense to marry someone from the same background"), λέει η Streep στον γιο της. "Γιατί να ξεκινήσεις κάτι όταν δεν μπορεί να προκύψει τίποτα από αυτό;"

Αναφέρει επίσης τα προβλήματα που έχουν τα μικτά ζευγάρια έχουν. (Το ποσοστό διαζυγίου στους εβραϊκούς μεικτούς γάμους είναι 60% σε σύγκριση με 7% στους μη μικτούς).

Τελικά στην ταινία, (μια μέτρια ταινία παρεμπιπτόντως), η μη Εβραία γυναίκα αποσύρεται λόγω της "θρησκευτικής" διαφοράς, καθώς και της διαφοράς ηλικίας. 

Προφανώς, σε αυτή την «διαφορετική» κινηματογραφική σχέση ο «ριζοσπαστισμός» δεν έκανε την παρουσία του ποτέ.

Ωστόσο, στην ταινία "Keeping the Faith" («Πιστά Ερωτευμένοι»), του 2000, ένας Εβραίος ραβίνος που τον υποδύεται ο Μπεν Στίλερ παντρεύεται πραγματικά μια μη Εβραία που σχεδιάζει να ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό. Η μητέρα του, την οποία υποδύεται η Anne Bancroft, είχε αποκηρύξει τον αδερφό του για το ίδιο πράγμα.

Η Anna (Jenna Elfman) αρχίζει επαφές με τον ραβίνο Λιούις (Eli Wallach) προκειμένου να ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό. Η μητέρα δίνει την ευλογία της στον ραβίνο γιο της και το ίδιο κάνει και η συναγωγή. 

Έτσι έχουμε ένα happy end. Χωρίς - και εδώ - «ριζοσπαστισμούς».

Υπάρχει βέβαια και η κωμωδία "Guess Who" ("Μάντεψε ποιος"), του 2005, στην οποία μια οικογένεια μαύρων εκφράζει τις αντιρρήσεις της για την κόρη τους που θέλει να παντρευτεί έναν λευκό. Ο πατέρας, που τον υποδύεται ο Bernie Mack, εκφράζει την «φυλετική» του προτίμηση όταν λέει σε έναν συνάδελφό του ότι ο αρραβωνιαστικός του είναι ένας μαύρος αστέρας του μπάσκετ που μόλις μπήκε στην ιατρική και γνωρίζει τους Cosby's.

"Ό,τι και να λέω εγώ, εσύ σκέφτεσαι ότι είμαι ρατσιστής", λέει ο Mack στην κόρη του, "αλλά είναι στην ανθρώπινη φύση το να νοιάζεσαι".

Η κόρη λέει: "Δεν είμαι η μόνη που φέρνω Λευκό στο σπίτι". (Θα μπορούσαν σε ταινία λευκοί να μιλούν έτσι;)

Τελικά, οι επιφυλάξεις του μπαμπά κρατάνε λίγο. Μόλις μαθαίνει ότι ο Kurcher παρατά τη δουλειά του γιατί το αφεντικό του είναι αντίθετο με την επιλογή της κοπέλας του, αλλάζει γνώμη.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στο "Guess Who's Coming to Dinner", όπου ο πατέρας της λευκής κοπέλας, ενώ εκδηλώνει την αδυναμία του να δεχθεί το ζευγάρι και ορκίζεται να προστατεύσει την κόρη του, ανεξήγητα αποφασίζει τελικά ότι τα "συναισθήματα" του ζευγαριού είναι το μόνο σημαντικό πράγμα.

Το "Guess Who" πάντως πάτωσε και κανείς δεν το θυμάται. 

Το 2017 κυκλοφόρησε και το «Τρέξε!» (“Get Out”), που χαρακτηρίστηκε ως ένα «εμπνευσμένο αντιρατσιστικό horror movie». Ο μαύρος Κρις συνοδεύει τη λευκή κοπέλα του Ρόουζ σε ένα σαββατοκύριακο γνωριμίας με τους «προοδευτικούς» γονείς της, στο πατρικό τους σπίτι, αλλά τα πράγματα θα γίνουν πολύ περίεργα και τρομακτικά…

Το Χόλιγουντ είναι ένα όπλο προπαγάνδας και μια από τις πολιτικές του είναι η προώθηση του διαφυλετικού ζευγαρώματος και γάμου. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

«I Want to Know What Love Is». Ο Lou Gramm των Foreigner μιλάει για τον Θεό

To γνωστό αμερικάνικο rock συγκρότημα Foreigner κλείνει φέτος τα 40 χρόνια παρουσίας του στην παγκόσμια ροκ σκηνή και στην επετειακή περιοδεία που θα κάνει αυτό το καλοκαίρι, θα εμφανιστεί μαζί και ο αρχικός τραγουδιστής του, ο Lou Gramm, με τον οποίο η μπάντα έγραψε όλες τις μεγάλες της επιτυχίες.

Το συγκρότημα, που στην πρώτη σύνθεση του είχε τους κιθαρίστες Mick Jones και Lou Gramm και τους Ian McDonald (κιθάρα σαξόφωνο), Ed Gagliardi (μπάσο), Dennis Elliott (ντραμς) και Al Greenwood (keyboards), κυκλοφόρησε τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο του τον Μάρτιο του 1977.  

Μετά από πετυχημένα τραγούδια όπως το "Waiting for a Girl Like You", το "Juke Box Hero"" και το "Urgent", το συγκρότημα γνώρισε την μεγαλύτερη του επιτυχία με το "I Want to Know What Love Is", το Νοέμβριο του 1984 από το άλμπουμ "Agent Provocateur". Στα backing vocals του τραγουδιού που τραγουδάει εξαιρετικά ο Gramm, κρύβεται και η μαύρη gospel χορωδία του New Jersey.
Ο Lou Gramm που - πιθανόν θα ερμηνεύσει πολύ λίγα κομμάτια και ίσως δεν είναι σε ολόκληρη την τουρνέ – γεννήθηκε ως Louis Andrew Grammatico, σε οικογένεια ιταλικής καταγωγής, στις 2 Μαΐου του 1950 στο Rochester της Νέας Υόρκης.

Ο Gramm, που για χρόνια είχε εθιστεί στα ναρκωτικά, διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο το 1997, πέντε χρόνια αφότου είχε μείνει «καθαρός». Λίγο πριν είχε εκφράσει την πίστη του στον Χριστό δηλώνοντας «αναγεννημένος». Την απόφασή του να ακολουθήσει τον χριστιανισμό την πήρε στο κέντρο απεξάρτησης, μετά από βαθιά περισυλλογή και αυτοεξέταση της πορείας της ζωής του. Όπως λέει ο ίδιος σήμερα, «ξέρω ότι ο Θεός μου έδωσε ζωή και μου έσωσε τη ζωή. Τον υπηρετώ».

Ο Lou Gramm είχε δώσει μια συνέντευξη στον Doug Van Pelt, για το περιοδικό μοντέρνας χριστιανικής μουσικής “Cross Rhythms”, το 1995. Παρακάτω ορισμένα αποσπάσματα.

Doug: Κάθε χριστιανός έχει τη δική του ιστορία για το πώς ήρθε στο Χριστό. Ποια είναι η δική σου ιστορία;

Λου: "Λοιπόν, θα προσπαθήσω να τα πω περιεκτικά. Πάντα ένιωθα την παρουσία του Κυρίου στην ζωή μου, αλλά πάντοτε φαινόταν να Τον κρατάω σε απόσταση και Τον καλούσα μόνο όταν είχα κάποια ανάγκη. Νομίζω ότι μόλις ήρθε σε ένα σημείο η ζωή μου όπου, ως γονιός και ως άνθρωπος, ήμουν πραγματικά συναισθηματικά και πνευματικά βυθισμένος, αισθάνθηκα ότι υπάρχει και άλλη ζωή και δεν ήθελα να τελειώσω έτσι. Έτσι Τον κάλεσα να έρθει στην ζωή μου και να της δώσει κάποιο νόημα. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από το χρόνο που έχουμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη".

Doug: Ποιο ήταν το χρονοδιάγραμμα όταν αυτό συνέβαινε;
Λου: «Νομίζω ότι ήταν τα τελευταία δέκα χρόνια, ίσως από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Νομίζω ότι η υλική επιτυχία και τα δημόσια βραβεία και όλο αυτό το πράγμα της διασημότητας - δεν με γέμιζε και πάντα ένιωθα άβολα. Ήξερα ότι δεν ήμουν για αυτό. Μου άρεσε το δημιουργικό κομμάτι και το ότι ήμουν σε θέση να πλησιάσω τους ανθρώπους μέσα από τα τραγούδια που έγραφα και τραγουδούσα. Αλλά, όλα τα άλλα πράγματα που ήρθαν μαζί με αυτό κάπως μείωναν τον ενθουσιασμό μου για αυτό που έκανα. Έτσι, θα έλεγα ότι κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80 - αρχές της δεκαετίας του '90 βρισκόμουν κοντά στην αλήθεια. Ασχολήθηκα περιστασιακά με την «πνευματικότητα» του New Age, αλλά με άφησε παγωμένο. Κάποιοι πολύ αγαπητοί μου φίλοι άρχισαν να παρευρίσκονται σε μια εκκλησία στο Ρότσεστερ.

«Πραγματικά βρήκα αυτό που έψαχνα: μια πραγματική πρόσκληση “έλα όπως είσαι”, και διδασκαλίες μέσα από την Αγία Γραφή, μαθήματα που έχουν ισχύ στη σημερινή ζωή και για τον κόσμο που ζούμε τώρα. Διάβασα το βιβλίο της Αποκάλυψης και βρήκα αυτό που έψαχνα. Ήθελα να γίνω ακόλουθος του Ιησού Χριστού. Νομίζω ότι όλα όσα έζησα μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής μου με οδήγησαν στο να αποδεχθώ τον Χριστό ως τον Κύριό μου και τον Σωτήρα μου, και όχι απλώς ως βοηθό μου για μερικούς μήνες, προκειμένου να με βγάλει από κάποια δυσκολία, νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η διαφορά».

Doug: Θυμάμαι ότι στο βίντεο του "I Want To Know What Love Is", είχε έρθει η θρησκευτική χορωδία του Νιου Τζέρσεϋ και όλοι κρατούσαν τα χέρια τους και επαναλάμβαναν το Πάτερ Ημών...

Lou: «Ναι, αυτό έγινε στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, όχι στο βίντεο, και ήταν πολύ συγκινητικό. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μας. Νομίζω ότι ο καθένας θα μπορούσε να αισθανθεί ότι το τραγούδι ξεπερνάει μια μπαλάντα αγάπης, νομίζω ότι συναισθηματικά γύρισα από μέσα προς τα έξω και άδειασα».

Doug: Έχεις φανταστεί ποτέ το πώς είναι ο Θεός Πατέρας όταν του τραγουδάς;

Λου: «Λοιπόν, ελπίζω να χαμογελάει, δεν είμαι σίγουρος. Τα ξέρει όλοι, οπότε σίγουρα ξέρει τι συμβαίνει, ξέρει τις σκέψεις μου και την καρδιά μου, προσπαθώ να την κρατήσω καθαρή και εστιασμένη όταν τραγουδώ. Για μένα, τώρα, είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι στα προηγούμενα χρόνια, αλλά εξακολουθώ να διασκεδάζω με αυτό. Τώρα είναι πολύ πιο σημαντικό από ό, τι υπήρξε παλιά και Τον ευχαριστώ για το δώρο που μου έδωσε και αισθάνομαι ανάξιος για αυτό και αναγνωρίζω ότι είναι δώρο».


Ο Gramm είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά. To 2013 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του «JukeBox Hero».  Έχει τραγουδήσει στις ευαγγελιστικές εξορμήσεις του ευαγγελιστή και συγγραφέα Greg Laurie, ο οποίος έγραψε και το βιβλίο “Steve McQueen:The Salvation of an American Icon” για την πίστη του McQueen στον Χριστό λίγο πριν πεθάνει.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΗΠΑ: Αστυνομικός σκοτώνει άοπλο πολίτη, αλλά δεν κουνιέται φύλλο. (Φαντάζεσαι για ποιον λόγο)

Ένας σομαλικής καταγωγής αστυνομικός στην Μινεσότα των ΗΠΑ πυροβόλησε και σκότωσε το Σάββατο μια άοπλη γυναίκα από την Αυστραλία, η οποία μάλιστα πριν λίγη ώρα είχε τηλεφωνήσει η ίδια στην αστυνομία για να αναφέρει ότι κάποιο άτομο δεχόταν επίθεση κοντά στο σπίτι της. 

Ο αστυνομικός, ονόματι Mohamed Noor (Μοχάμεντ Νουρ), είχε δεχθεί επαίνους από την δήμαρχο της Μινεάπολης το 2015 και η ένταξή του τότε, στην αστυνομική δύναμη είχε γίνει δεκτή με πανηγυρισμούς από την σομαλική κοινότητα. Η Μινεάπολη φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες σομαλικές κοινότητες στις ΗΠΑ.

Η 40χρονη Τζάστιν Ντέιμοντ, καθηγήτρια γιόγκα και διαλογισμού, έπεσε νεκρή όταν ο Σομαλός αστυνομικός την πυροβόλησε λίγη ώρα αφότου κάλεσε τις αρχές και είπε ότι κάποιος είχε δεχτεί επίθεση σε ένα δρομάκι κοντά στο σπίτι της, στη Μινεάπολη.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό τι ήταν αυτό που τον ανάγκασε να ανοίξει πυρ. Ας σημειωθεί ότι η γυναίκα φορούσε πιτζάμες (!) και φέρεται να πλησίασε το περιπολικό όταν κατέφθασε για να μιλήσει στους αστυνομικούς. Σύμφωνα με μία πληροφορία ο αστυνομικός «θεώρησε ότι απειλούνταν» και για αυτό πυροβόλησε την γυναίκα … 

Ο Αμερικανός μεγαλοδικηγόρος Robert Bennett, τον οποίον προσέλαβε η οικογένεια του θύματος, ο οποίος έχει εκπροσωπήσει στα δικαστήρια και άλλες οικογένειες των οποίων οι οικείοι σκοτώθηκαν από τα πυρά αστυνομικών, χαρακτήρισε «γελοίο» αυτόν τον ισχυρισμό.

Η τακτική των ξεπουλημένων media σε τέτοια περιστατικά είναι γνωστή και εμετική. Όταν λευκός αστυνομικός πυροβολεί μαύρο είναι «ρατσισμός» και θυμούνται όλοι τον «ρατσισμό» που «ζει ακόμα» στις ΗΠΑ και ανασύρουν όποια ιστορία θυμηθούν μέχρι και λιντσαρίσματα από την ΚΚΚ 100 χρόνια πριν! Μετά το περιστατικό με τον θάνατο του Michael Brown, ενός μεγαλόσωμου μαύρου που επιτέθηκε στο λευκό αστυνομικό Darren Wilson και προσπάθησε να κλέψει το όπλο του στο Φέργκιουσον του Μισσούρι, όλοι ξεσηκώθηκαν εναντίον του, τα  media τον δαιμονοποίησαν ως δολοφόνο, και ακόμα και ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τον καταδίκασε τελεσίδικα, αναφερόμενος δε στον Brown είπε με «έντονη συγκίνηση» ότι «αν είχε γιο θα του έμοιαζε». Χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για τις «άδικες δολοφονίες και το ρατσισμό», γνωστές «προσωπικότητες», κυρίως από τον χώρο του αθλητισμού, άρχισαν και αυτοί τις καταγγελίες και εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους στους διαδηλωτές, η όλη ατμόσφαιρα «εξέγερσης» πυροδότησε το κίνημα του Black Lives Matter (BLM), γρήγορα ξέσπασαν εκτεταμένα βίαια επεισόδια με ξυλοδαρμούς, εμπρησμούς, καταστροφές και λεηλασίες καταστημάτων σε πολλές πόλεις.  Όλα αυτά εξαιτίας του χρώματος του δέρματος θύτη - θύματος. Πέρα από τα σενάρια εξέγερσης, που πάντα φαντασιώνονται  οι αριστεροί και λίμπεραλ, όταν σε τέτοια περιστατικά οι φυλές αντιστρέφονται, οι κατ’ επάγγελμα υποκριτές της «ενημέρωσης» και των «δικαιωμάτων» σιγοτραγουδούν το «τρία πουλάκια κάθονταν». Ήδη τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν την είδηση απλώς ως "βία με όπλα στην Αμερική".

Και όλα αυτά όταν από στοιχεία προκύπτουν ότι 1. περισσότεροι λευκοί και ισπανόφωνοι πεθαίνουν από πυρά αστυνομικών παρά μαύροι (12% των θανάτων λευκών και ισπανόφωνων από ανθρωποκτονίες οφείλονται σε αστυνομικούς, ενώ το αντίστοιχο των μαύρων είναι μόνο το 4%) 2. Οι αστυνομικοί, το 2015, σκότωσαν σχεδόν διπλάσιους λευκούς από μαύρους. 3. Οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι αστυνομικοί είναι πιο πιθανό να πυροβολήσουν μαύρους παρά οι λευκοί αστυνομικοί. 4. Οι μαύροι έχουν περισσότερες πιθανότητες να σκοτώσουν αστυνομικό από το να σκοτωθούν από αστυνομικό.

Σε ένα... «παράλληλο σύμπαν» θα είχαμε την εξής είδηση: 

Μινεάπολις: Βίαιες διαμαρτυρίες για την δολοφονία της λευκής γυναίκας από τον Σομαλό μπάτσο

Σε μία ακόμη δολοφονία μαύρου εναντίον λευκού, η Justine Damond σκοτώθηκε το Σάββατο το βράδυ από τον Σομαλό μπάτσο Mohamed Noor, κάτι που πυροδότησε βίαιες διαμαρτυρίες.
Οι διαδηλώσεις εναντίον της δολοφονίας μιας άοπλης λευκής γυναίκας στη Μινεάπολη μετατράπηκαν σε βίαιες ταραχές την Τρίτη το βράδυ, καθώς οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην αστυνομία, έκαψαν αυτοκίνητα και λεηλάτησαν ένα κατάστημα σκι. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 43 συλλήψεις.

Η Justine Damond, 40 ετών, πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό το βράδυ του Σαββάτου, αφού κάλεσε το 911 για μια αναστάτωση στη γειτονιά. Την Δευτέρα την νύχτα, αποκαλύφθηκε ότι ο αστυνομικός που ήταν υπεύθυνος για τους πυροβολισμούς ήταν ο γεννημένος στην Σομαλία Αφροαμερικανός Mohamed Noor. 

Πολλοί στην κοινότητα των λευκών το είδαν αυτό ως μια ακόμα περίπτωση στην τρέχουσα επιδημία δολοφονιών λευκών από μαύρους.

Την Τρίτη το απόγευμα ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ σχολίασε το θέμα, λέγοντας ότι έχει «κουραστεί» να βλέπει λευκούς να «σκοτώνονται λόγω του χρώματος του δέρματός τους». Είπε επίσης ότι εάν είχε μια τρίτη κόρη «θα έμοιαζε με την Justine Damond». 

Την νύχτα της Τρίτης διαδήλωσαν ειρηνικά περίπου τριακόσια άτομα. Ωστόσο, την Τετάρτη, σχεδόν πέντε χιλιάδες σχεδόν αποκλειστικά λευκοί διαδηλωτές εμφανίστηκαν και τα πράγματα άρχισαν να γίνονται βίαια.

Περίπου στις 2:00 μ.μ. τοπική ώρα, οι διαδηλωτές άρχισαν να μαζεύονται στο κέντρο της πόλης κρατώντας πανό που έγραφαν "White Lives Matter", ένα σύνθημα που υιοθετήθηκε από λευκούς Αμερικανούς που στέκονται ενάντια στη συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη βία. Άλλα πλακάτ έγραφαν απλώς "27", μια αναφορά στις ομοσπονδιακές στατιστικές για το έγκλημα που δείχνουν ότι ένας μαύρος άνθρωπος είναι 27 φορές πιο πιθανό να επιτεθεί σε ένα λευκό από το αντίθετο.

Αν και ο πληθυσμός της Μινεάπολης παραμένει ως επί το πλείστον λευκός, η αστυνομία, σε έντονη αντίθεση, αποτελείται κυρίως από Αφρο-Αμερικάνους που προσελήφθησαν χάριν της πολιτικής της «θετικής δράσης». Οι λευκοί ακτιβιστές κατά της βίας στην πόλη έχουν απαιτήσει από καιρό οι λευκοί πολίτες να αστυνομεύονται από λευκούς.

Μέχρι το απόγευμα, οι διαδηλωτές είχαν αρχίσει να σπάζουν παράθυρα καταστημάτων και να ανάβουν φωτιές στο κέντρο των δρόμων.

Το κίνημα ‘White Lives Matter’ έστησε μια μεγάλη φωτιά στο δρόμο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ένας νεαρός λευκός μια μαύρη μάσκα, στην θέα των αστυνομικών άρχισε να πετάει βόμβες μολότοφ με αποτέλεσμα να πιάσει φωτιά ένα περιπολικό. Από εκεί και πέρα, η βία επιταχύνθηκε γρήγορα.

Τουλάχιστον 24 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των ταραχών.

Η αστυνομία άρχισε να κάνει χρήση δακρυγόνων, αλλά οι διαδηλωτές απλώς μεταφέρθηκαν σε μια διαφορετική περιοχή, σπάζοντας το κατάστημα Slippery Slopes Ski Gear και λεηλατώντας το. Κατά την έξοδό τους, έβαλαν στο κατάστημα φωτιά.

Ο ιδιοκτήτης του Slippery Slopes, Obonju Jenkum, ο οποίος είναι ο ίδιος Σομαλός, είπε στο CNN την Τετάρτη ότι δεν έχει ασφάλιση και η ζωή του έχει καταστραφεί.

Είπε ότι ήρθε στη Μινεάπολη από το Μογκαντίσου για να βγάλει λεφτά από την κερδοφόρα αγορά σκι της Μινεσότα, αλλά μπλέχτηκε στη μέση ενός φυλετικού πολέμου. Ενώ είπε ότι συναισθάνεται τους διαδηλωτές, και καταλαβαίνει την οργή τους, δεν πιστεύει ότι ο θυμός τους θα πρέπει να απευθύνεται σε όλους τους Σομαλούς.

«Ο Obonju δεν την σκότωσε», είπε στον Wolf Blitzer. "Obonju no do nofing (δεν έκανε τίποτα). Οbonju πωλούσε σκι και αξεσουάρ σκι. Τώρα Obonju, δεν έχει τίποτα. Ίσως Obonju επιστρέψει στη Σομαλία".

Συνολικά 43 διαδηλωτές συνελήφθησαν χθες το βράδυ, όλοι τους λευκοί. Τουλάχιστον 24 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της βίας που ξέσπασε.

Η δήμαρχος της Μινεάπολη, Betsy Hodges, έχει εφαρμόσει διαταγή για απαγόρευση της κυκλοφορίας, λέγοντας στους λευκούς ότι η βία δεν είναι λύση.

Εν τω μεταξύ, ο επικεφαλής της αστυνομίας της Μινεάπολις, Αλάχ Τζόνγκου, δήλωσε στο CNN ότι αν οι λευκοί αρχίσουν να μαζεύονται στους δρόμους, «θα υπερασπιστούν την πόλη με κάθε τρόπο αν χρειαστεί».

Οι επικριτές ισχυρίστηκαν ότι περισσότεροι λευκοί να συσσωρεύονται στο δρόμο δεν είναι αυτό που χρειάζεται η Μινεάπολη. Αντίθετα, λένε, είναι καιρός για «επούλωση», αφού τόσοι πολλοί λευκοί έχουν σκοτωθεί από χέρια μαύρων.

Οι διαδηλωτές του White Lives Matter, χρησιμοποιώντας το hashtag # Justine4Justine σε κοινωνικά μέσα ενημέρωσης, έχουν υποσχεθεί ότι θα αψηφήσουν την απαγόρευση, παρά την προειδοποίηση ότι μπορεί να δεχθούν πραγματικές σφαίρες.

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώεδώ κι εδώ