Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΕΡΒΙΑ: Αντίδραση στις προσπάθειες επιβολής της πολιτικής ορθότητας στα γήπεδα

Εθνικιστές ακτιβιστές της Σερβικής Δράσης κόλλησαν στην είσοδο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Σερβίας στο κέντρο του Βελιγραδίου, αυτοκόλλητα με την εικόνα του Momčilo Đujić, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επαίσχυντη απόφαση του θεσμού να τιμωρήσει την ομάδα FK Zemun (Σεμλίνο), επειδή οι οπαδοί της κρέμασαν μια σημαία με την εικόνα του Σέρβου ήρωα.

Η Σερβική Δράση καταγγέλλει την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η οποία με την περιφρόνηση που επανειλημμένα έχει δείξει στις πρωτοβουλίες οπαδών να μην διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες το Μεγάλο Σάββατο, αποδεικνύεται ένας θεσμός που αποτελεί έναν από τους πυλώνες της μπολσεβίκικης αντεθνικής μισαλλοδοξίας στη σημερινή Σερβία.
Ο Momcilo Djujic, ήταν Σέρβος ιερέας και πολεμιστής που πολέμησε ως διοικητής των Chetniks (Τσέτνικς) στις επικές μάχες του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Πέθανε το 1999, σε ηλικία 92 ετών.
Ο Djujic θεωρείτο ως ο τελευταίος μεγάλος ''Vojvoda'' («βοεβόδας»), ένας τίτλος που δίνεται σε κάποιον στρατιωτικό ή πολιτικό διοικητή που διακρίνεται για την γενναιότητά του, την αφοσίωσή του στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την αφοσίωσή του στην μοναρχία.
Ο τίτλος του «Vojvoda» δόθηκε στον Djujic τον Ιούνιο του 1942 από τον στρατηγό Dragoljub (Draza) Mihailovic, διοικητή των Chetniks, αφού ο Djujic πολεμούσε τους Γερμανούς, τους Κροάτες Ουστάσι και τους παρτιζάνους κομμουνιστές ήδη για ένα χρόνο στα βουνά και στις κοιλάδες της πατρίδας του στα σύνορα μεταξύ Κροατίας και βορειοδυτικής Βοσνίας.

Τόσο έντονες ήταν οι μάχες στη Γιουγκοσλαβία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε ο ψηλός, γενειοφόρος διοικητής με το παραδοσιακό μαύρο καπέλο με το κρανίο, Djujic, δεν συναντήθηκε ποτέ με τον στρατηγό Μιχαΐλοβιτς κατά τη διάρκεια του πολέμου, επειδή βρίσκονταν σε διαφορετικές ζώνες μάχης.

Στην φωτογραφία ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με τον Momčilo Đujić
 ΚΟ / από εδώ κι εδώ

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Εθνικισμός βρίσκει την δικαίωσή του στον Χριστιανισμό



Από το άρθρο “Nationalism as Christian Apologetics του Ehud Would (Faith & Heritage) / ΚΟ

Πριν από μερικά χρόνια συναντήθηκα με έναν τύπο, η μαρτυρία του οποίου, ήταν «απαράδεκτη», σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Μου είπε, ότι ήρθε στον Χριστιανισμό μέσω του Εθνικισμού. Όχι ότι έφυγε από αυτόν εξ αιτίας του, αλλά πήγε σε αυτόν εξ αιτίας του.

Μέσα σε αυτήν αντι-Λευκή πολιτικά ορθή μανία και γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη, όπου η ένταξη στον χώρο του εθνικισμού είναι συνώνυμη με το απόλυτο «κακό», το να οδηγηθεί κάποιος σε μία τέτοια απόφαση δεν είναι εύκολο. Παρόλο που μπορεί να περιπλανηθεί στις ζούγκλες του εγωισμού, μέσα από τα ομιχλώδη δάση της νεωτερικότητας και πέρα ​​από τα λασπολύματα του υλισμού, θα φτάσει σε εκείνον τον τρομερό λόφο σε σχήμα κρανίου (Γολγοθάς) - το μοναδικό μέρος του αυθεντικού ορισμού και κρίσης του κακού – και θα καταλήξει στην διαπίστωση για το πως ορίζεται η ηθική και η διάκριση μεταξύ καλού και κακού, αυτή στην οποία και οι πατέρες μας κατέληξαν - μόνο εν Χριστώ.

Πρόσφατα, το αμερικάνικο κοινό είδε αυτό το «παιδικό» τραγούδι με τον τίτλο "My Sex Junk", με τον φυσικό Bill Nye, (γνωστό ως “Science Guy”, «ο άνθρωπος που ενέπνευσε εκατομμύρια μικρά παιδιά να ασχοληθούν με την επιστήμη») και την ηθοποιό Rachel Bloom, (ένα βίντεο που πήρε τα πιο πολλά “dislikes” στην ιστορία του Youtube, έναν «εθνικό ύμνο» των LGBT με στίχους όπως “This world of ours is so full of choice. But must I choose between only John or Joyce? Are my options only hard or moist? My vagina has its own voice” - σημειώστε ότι η εκπομπή απευθυνόταν σε παιδιά!), το οποίο αποδείχτηκε τόσο αποκρουστικό, ώστε ακόμη και αθεϊστές βγήκαν και ομολόγησαν ότι αν μια τέτοια ανηθικότητα είναι ο τελικός προορισμός του κοσμικού μοντέλου, ο άνθρωπος δεν έχει άλλη επιλογή από το να στραφεί στον Χριστό. 


Ο Ιρλανδοκαναδός youtuber Stefan Molyneux, εν μέσω του σκανδάλου “Pizzagate,” παραδέχτηκε ότι «αν καταλήξουμε να έχουμε αυτή την τελική επιλογή μεταξύ του να είμαστε υπό την εξουσία μιας διεθνούς μαφίας παιδόφιλων που κυριολεκτικά λατρεύουν τον διάβολο και τρώνε μωρά, μαζί με τα αγαπημένα τους «pets» που επιτίθενται στον κόσμο με οξύ, και τζιχάντια που βιάζουν μαζικά από τη μία πλευρά και από την άλλη έχουμε τον χριστιανισμό του παλιού καιρού, εγώ θα είμαι με την πλευρά του Μεγάλου!»

Ακόμη και ο αρχι-αθεϊστής Ρίτσαρντ Ντόκινς υποστηρίζει ότι ο Χριστιανισμός είναι το μόνο όπλο της ανθρωπότητας ενάντια στο Ισλάμ και ότι η δική του πίστη - ο «ανθρωπισμός» (ουμανισμός) - δεν έχει καμία ηθική δύναμη εναντίον του. Ο ίδιος, όπως και πολλοί άλλοι, έρχονται τώρα να περιγράψουν τον Χριστιανισμό ως μια «στρατηγική επιβίωσης», έξω από τον οποίον οι άνθρωποι δεν είναι πιθανό ότι θα επιβιώσουν για καιρό ως είδος. Αυτός βέβαια, είναι ένας αποστειρωμένος τρόπος να αναγνωρίσουμε ότι ο Χριστιανισμός είναι απαραίτητος.

Πέρα από τα αστεία  και τα επιχειρήματα μέσω της αρνητικής, η Αγία Γραφή λέει ότι ο Θεός διαχώρισε τους λαούς «διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (Πράξεις 17:27). 

Έτσι, όταν ένας άνθρωπος παραδίδεται στον κοσμοπολίτικο πολυπολιτισμό, και εξουδετερώνονται όλοι οι περιορισμοί για το κακό, η εναλλακτική λύση για μια υγιή ταυτότητα βρίσκεται μόνο στη Χριστιανική κοσμοθεωρία.

Τώρα, δεν ξέρω αν ο Molyneux ή ο Dawkins τελικά θα μεταστραφούν στον χριστιανισμό, αλλά το γεγονός ότι πολλοί σαν αυτούς έρχονται να ομολογήσουν ότι η χριστιανική κοσμοθεωρία είναι το μόνο καταφύγιο που γνωρίζουν ενάντια στο κοινωνικό χάος και το θάνατο του νοήματος, είναι σίγουρα κάποιος πρόδρομος αυτής της διαδικασίας της μεταστροφής.

Δεν λέω ότι όσοι κάνουν τέτοιες παραχωρήσεις είναι συνειδητοποιημένοι περί του χριστιανισμού, αλλά οι εθνικιστές είναι η μόνη κοινωνικοπολιτική πτέρυγα, όπου η θετική συζήτηση για την παραδοσιακή οικογενειακή ζωή, το πρότυπο της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας και τους διακριτούς παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, την αναγκαιότητα της χριστιανικής ηγεμονίας και ακόμη και την παραδοσιακή λειτουργία, είναι φαινόμενα που θέτουν κάποιες νόρμες. Οι περισσότεροι μέσα στις εκκλησίες αδυνατούν να ομολογήσουν ότι ο ιστορικός χριστιανικός πολιτισμός είναι ανώτερος από άλλους πολιτισμούς. Ακόμη χειρότερα, πολλοί επιμένουν ότι η κουλτούρα της Χριστιανοσύνης ήταν στην πραγματικότητα κατώτερη απ’ όλες τις άλλες! Και ενώ η πλειοψηφία των δυτικών εκκλησιών ενθαρρύνει σήμερα την αναζήτηση καριέρας των γυναικών, διευκολύνει το διαζύγιο, προάγει τις γυναίκες σε ηγετικούς ρόλους, υιοθετεί εκφυλισμένες αντιχριστιανικές τέχνες και είδη μουσικής, αποθαρρύνει τον πατριωτισμό, και ακόμη και υποθάλπει την εξάπλωση άλλων θεών πάνω από τον Χριστό, οι εθνικιστές τείνουν να πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση σε όλα αυτά τα πράγματα. Γιατί οι εθνικιστές έχουν περισσότερα κοινά σε θέματα ηθικής με την ιστορική εκκλησία από ότι οι σύγχρονοι εκκλησιαζόμενοι.

Φυσικά, πολλοί εθνικιστές ίσως ικανοποιηθούν με τις εξωτερικές μορφές της χριστιανικής κουλτούρας χωρίς ποτέ να εγκύψουν στην εσωτερική του ουσία, αλλά μήπως είναι το «ευαγγέλιο» που κηρύττει όλη αυτή η αναρχο-τυραννική multi-culti αιρετική Κομιντέρν καλύτερο; Χειρότερο, φυσικά.

Έτσι, από όλους τους ιεραποστολικούς αγρούς, αυτός είναι ο πιο ώριμος για θερισμό. Και είναι αυτός που αγνοείται από τις σημερινές εκκλησίες για χάρη οποιασδήποτε άλλης ομάδας στη γη, ανεξάρτητα του πόσο ανθεκτική αυτή είναι στο χριστιανικό δόγμα και την ηθική.

«Η δικαιοσύνη υψώνει έθνος· η δε αμαρτία είναι όνειδος λαών», λέει ο Σολομών στις Παροιμίες. Εάν η εξύψωση του έθνους συνδέεται με τη δικαιοσύνη και η κατάπτωση ενός λαού (ή φυλής) υποδηλώνει αμαρτία, ο εθνικισμός δεν είναι μόνο συνεπής με τη δικαιοσύνη, αλλά είναι και ουσιαστικός. Για να έχουμε ένα θεοσεβούμενο έθνος, πρέπει να έχουμε καταρχάς ένα έθνος! Παρά τις γνωστικές αυταπάτες των σύγχρονων εκκλησιαστικών ανθρώπων, αυτή «η προσδοκία των εθνών» (Χριστός), αποκαλύπτεται από τον ουρανό στους βοσκούς που παρακολουθούν τη νύχτα και όλο και περισσότερο σε μια γενιά που εκδιωγμένη, βλέπει τους ουρανούς από την χέρσα γη. Ο εθνικισμός βρίσκει την δικαίωσή του μόνο στον Χριστό.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

ΣΥΡΙΑ: Άσαντ: «Οι Χριστιανοί δεν είναι φιλοξενούμενοι ή μεταναστευτικά πουλιά, είναι από τις απαρχές του έθνους μας και χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Συρία».

Ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ δέχθηκε την Κυριακή τους συμμετέχοντες στη «γενική συνέλευση για τη Συριακή Νεολαία στη Συρία 2017» παρουσία του Πατριάρχη Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής για τους Συρο – ορθόδοξους (ή της συροϊακωβιτικής εκκλησίας) Μαρ Ιγνάτιο Εφραίμ Β' και διάφορους πατριάρχες. 

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στο ρόλο των νέων στην οικοδόμηση του μέλλοντος της Συρίας και στη σημασία της ενίσχυσης του διαλόγου μέσα από τέτοιες συναντήσεις.
Η συνάντηση αφορούσε επίσης την αναγκαιότητα της χριστιανικής παρουσίας στη Συρία γενικά και στην παρούσα κατάσταση στη Συρία κυρίως, επειδή είναι ένα βασικό στοιχείο της εθνικής δομής της Συρίας με αναφορά στον βαθύ ριζωμένο ρόλο των χριστιανών ενόψει απέναντι στις συνεχείς προσπάθειες εκτόπισης που αντιμετώπισαν από την τρομοκρατία και τους υποστηρικτές της.

Ο πρόεδρος al-Assad επιβεβαίωσε ότι τέτοια φόρουμ στέλνουν ένα σαφές μήνυμα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ότι οι Χριστιανοί δεν είναι φιλοξενούμενοι ή μεταναστευτικά πουλιά, αλλά αποτελούν τη βάση της ύπαρξης της πατρίδας και χωρίς αυτούς δεν μπορεί να υπάρχει η διαφορετική Συρία που γνωρίζουμε, ταυτόχρονα, οι χριστιανοί χωρίς την Συρία δεν έχουν γη ή ύπαρξη.

Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι η δύναμη των Oriental Χριστιανών προέρχεται από τη ζωή τους με άλλες θρησκείες στην περιοχή μας και στη Συρία εδώ και αιώνες, καθώς η Συρία είναι μια ομοιογενής χώρα, κάτι που έκανε κάποιες πλευρές να στοχεύουν τον χριστιανισμό στην περιοχή μας, προκειμένου αυτή η αρμονία να διαταραχθεί και να διαιρεθεί η περιοχή σε θρησκευτικά και σεκταριστικά κράτη προκειμένου να νομιμοποιηθεί η ύπαρξη του εβραϊκού κράτους στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, πράγμα που δεν θα γίνει αποδεκτό από οποιονδήποτε Σύριο.

Ο πρόεδρος al-Assad πρόσθεσε ότι η αποτυχία των προσπαθειών άσκησης πιέσεων στους χριστιανούς ώθησε τους εχθρούς μας να τους στοχεύσουν στοχεύοντας το Ισλάμ με τον εξτρεμισμό, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν μια εξτρεμιστική νοοτροπία που δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτή από οποιονδήποτε άλλο που δεν υιοθετεί αυτή την νοοτροπία και εμείς, οι Σύριοι, δεν θα επιτρέψουμε ποτέ σε κανέναν να σαμποτάρει τη χώρα μας.

Ο πατριάρχης Εφραίμ Β' επιβεβαίωσε ότι ένας από τους κύριους στόχους της Συνέλευσης είναι να προωθήσει το διάλογο μεταξύ κάθε φάσματος της συριακής κοινωνίας και να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα που προωθείται από τους εχθρούς της Συρίας ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα είναι ένας "εμφύλιος πόλεμος", προσθέτοντας ότι οι Χριστιανοί στη Συρία είναι αφοσιωμένοι στη γη τους.



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

«Ιστορικές σειρές» BBC: Ντελίριο πλαστογραφίας και πολιτιστικής - φυλετικής γενοκτονίας


Jean-Batave Poqueliche (Return of kings) / ΚΟ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια απότομη άνοδος ιστορικών γεγονότων που τα βρετανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης στρεβλώνουν οικειοθελώς για να τα απεικονίσουν ως πιο «περιεκτικά» ("inclusive" δηλ. multi culti) και πολιτικά ορθά. Οι πρόσφατες διαδικτυακές εκρήξεις των λίμπεραλ που κατηγορούν τους εμπειρογνώμονες για "λεύκανση" της ιστορίας είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο για να εκτραπεί η προσοχή μας από τα mainstream βρετανικά μέσα ενημέρωσης που προσπαθούν να απεικονίσουν ψευδώς την Αρχαία και Μεσαιωνική Βρετανία ως "εθνοτικά διαφορετική"(ethnically diverse). Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα σαφούς ιστορικής χειραγώγησης.

1. “King Lear” / «Βασιλιάς Λη», η ταινία (2016)

Η τραγωδία του Σαίξπηρ σφαγιάζεται σε αυτό το ελεεινό project του BBC και του Royal Exchange Theatre, που απεικονίζει τον Lear και τις κόρες του ως μαύρους επειδή έχουμε «μήνα της μαύρης ιστορίας» (black history month) και ο μουσουλμάνος καλλιτέχνης Taqqiyah και ο δήμαρχος του Λονδίνου Sadiq Khan λένε ότι έτσι θα είναι τα πράγματα από τώρα και στο εξής.

Από τους ιστορικούς χαρακτήρες που ενέπνευσαν τον βασιλιά Ληρ, την ιστορική περίοδο στην οποία έχει τεθεί το έργο και το πώς το περιγράφει ο Σαίξπηρ, γνωρίζουμε ότι ο Lear και οι άλλοι χαρακτήρες ήταν Αγγλοσάξονες και ως εκ τούτου λευκοί.

2. Troy: Fall Of A City” / «Τροία: Πτώση μιας Πόλης» (2017)

Συνεχίζουμε με μια επικείμενη σειρά που χρηματοδοτείται από το BBC και που υποτίθεται ότι απεικονίζει τον Τρωικό Πόλεμο της Ιλιάδας του Ομήρου. Αλλά σε αυτή τη σειρά, ο ήρωας Αχιλλέας, ο φίλος του ο Πατρόκλος και ο θεός Δίας είναι όλοι μαύροι!
  Ο Αχιλλέας της βρετανικής σειράς vs "Ο Αχιλλέας διδάσκεται πώς να παίζει τη λύρα" (τοιχογραφία του πρώτου μ.Χ. αιώνα)
  Ο Νοτιοαφρικανός ηθοποιός που θα παίξει το Πάτροκλο εναντίον της αυθεντικής ελληνικής εκδοχής (αμφορέας, 500 π.Χ.)
  Ο Βρετανο-Νιγηριανός Δίας και ο ελληνικός Δίας.

Νομίζω ότι εδώ οι δημιουργοί είναι αρκετά «ρατσιστές» επειδή η «Ελένη της Τροίας ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην Ελλάδα», σύμφωνα με την Ιλιάδα, όμως η ηθοποιός είναι λευκή. Δεν θα μπορούσαν να δώσουν τον ρόλο της Ελένης σε ισχυρές ανεξάρτητες γυναίκες όπως η Serena Williams ή η Leslie Jones;

3. Το BBC διδάσκει την ιστορία της Βρετανίας (2016)

   Βρετανικό παιδί στα αριστερά, Ρωμαίος δούλος στα δεξιά

Το 2016, το BBC κυκλοφόρησε μια «εκπαιδευτική» σειρά που υποτίθεται ότι περιγράφει το ιστορικό θεμέλιο της Βρετανίας.

Είχαμε γράψει: 
"Το BBC χρησιμοποίησε τις απαράδεκτες απόψεις μιας φεμινίστριας καθηγήτριας [Mary Beard] για να δημιουργήσει ένα «εκπαιδευτικό cartoon» όπου, μεταξύ άλλων, οι Ρωμαίοι εκατόνταρχοι στη Βρετανία είναι μαύροι. Αυτό είναι ένα επεισόδιο μιας σειράς όπου ορισμένοι Πίκτοι (αρχαίος λαός που κατοικούσε στην Σκωτία) και Νορμανδοί Βαρόνοι είναι επίσης μαύροι".

Με αυτού του είδους τα κατασκευάσματα κατηχούν τα παιδιά. Στέλνουν το μήνυμα ότι "αυτή είναι η πραγματική ιστορία της Βρετανίας, έτσι συνέβη. Αυτό που απεικονίζουμε είναι η αλήθεια". Έχουν το θράσος να δηλώνουν ότι αυτή η προπαγάνδα βλέπεται μέσα από τα μάτια μιας "τυπικής οικογένειας" (φώτο) και εδώ, το "τυπική" είναι πολύ σημαντικό.
Γνωρίζουμε στα σίγουρα ότι οι μοναδικές ρωμαϊκές μονάδες που συγκροτήθηκαν ποτέ στα μέρη της Αφρικής ήταν οι ανοιχτόχρωμοι Αφρικανοί από τις βόρειες ακτές, πιο κοντά στους σύγχρονους Βέρβερους και όχι τους Υποσαχάριους και τους Δυτικούς Αφρικανούς.
Ο Paul Joseph Watson από το Infowars βρέθηκε σε μια διαμάχη στο twitter για αυτό το ίδιο θέμα με ορισμένους λίμπεραλ "ειδήμονες" της βρετανικής ιστορίας.

Τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης έσπευσαν να στηρίξουν τον χοντρό καθηγητή και τη Mary Beard ενάντια στην «κακή white supremacy» του Watson, χρησιμοποιώντας τον μικροσκοπικό αριθμό των αφρικανών βαρβάρων συμμάχων της Ρώμης που παρουσιάζονται στη Βρετανία ως "απόδειξη" ότι ο μέσος εκατόνταρχος στη Βρετανία πρέπει να απεικονίζεται ως μαύρος.
 
Ο αρθογράφος του άρθρου του Guardian πιάνεται από τους “Moors(οι μελαμψοί κάτοικοι του Μαγκρέμπ – βορειοδυτικής Αφρικής) που βρίσκονταν στο τείχος του Αδριανού (από τη Νούβια και άλλες επαρχίες της Βόρειας Ρωμαϊκής Αφρικής, ώστε ήταν πρωτο-βέρβεροι).
               Βερβερικοί λαοί

Η απόδειξη υποτίθεται επίσης, ότι οφείλεται στον Σεπτίμιο Σεβήρο (Septimius Severus), του «μαύρου» ρωμαϊκού αυτοκράτορα, όταν στην πραγματικότητα ο πατέρας του Severus ήταν Λιβυο-Καρχηδόνιος και η μητέρα του προήλθε από το γένος Fluvia της Ρώμης. Έτσι, ο Σεβήρος δεν ήταν «μαύρος».

Ένα άλλο «επιχείρημα» του Guardian ήταν η ύπαρξη ενός "μαύρου" κυβερνήτη της Βρετανίας, του Decimus Clodius Septimius Albinus. Και αυτό επειδή γεννήθηκε στο Hadrumetum, στη σημερινή Τυνησία.
Εάν οι κονδυλοφόροι του Guardian είχαν μια ουδετερότητα ή έκαναν κάποια απλή έρευνα, θα ήξεραν ότι ήρθε από το γένος Ceionia (λευκοί Ρωμαίοι από την ηπειρωτική Ιταλία) και ότι «albus» από που προέρχεται από το “Albinius”, σημαίνει "λευκό" στα λατινικά. Ο πατέρας του κυβερνήτη τον ονόμαζε έτσι «για την ασυνήθιστη λευκότητα της επιδερμίδας του». (Πηγή: Julius Capitolinus, "Historia Augusta.")
   Decimus ο Λευκός, "μαύρος" Ρωμαίος Αυτοκράτορας

Δεν ξέρω αν ο δικός μας Quintus Curtius θα γελούσε ή θα απαξιούσε να διαβάσει το άρθρο του. Ο ζήλος των σκληρών προπαγανδιστών (που σταμάτησαν να είναι δημοσιογράφοι εδώ και πολύ καιρό) που φάνηκε στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν την θεωρία τους με κομμένες φράσεις και φανταστικές πηγές, είναι πραγματικά εκπληκτικός. Αλλά τελικά, μιλάμε για τον Guardian, το μοναδικό αριστερό κουρέλι που βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό πλάνης ώστε γράφει άρθρα όπως αυτά (παρακάτω άρθρο με μια «τυπική βρετανίδα»):
            Σταματήστε αυτή την αίρεση αμέσως

4. “Robin Hood” / Ρομπέν των Δασών (σειρά του 2006)

Στη λαϊκή κουλτούρα και τα πολυάριθμα μυθιστορήματα και τις ταινίες που τον απεικονίζουν, ο Ρόμπιν Χουντ (Ρομπέν των Δασών) είναι ένας ντόπιος κλέφτης που ζούσε με την ακολουθία του (αποτελούμενη από άλλους παράνομους άντρες) που είχε συγκροτήσει στην Αγγλία του 12ου αιώνα. Αλλά το BBC δεν μπορούσε να το αφήσει έτσι! Και για αυτό έβαλε έναν μαύρο ηθοποιό για το ρόλο του Friar Tuck (Καλόγερος Τακ) και έβαλε δίπλα στον Robin μια μουσουλμάνα!
 
           Friar Tuck και "Djaq"

Η ιστορία του Robin Hood περιλαμβάνει πραγματικούς χαρακτήρες όπως ο John Lackland ή ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και βρίσκεται σε ένα μεσαιωνικό χρονοδιάγραμμα όπου είχαν ήδη προηγηθεί τρεις σταυροφορίες. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε την εχθρότητα και το μίσος που είχαν οι Χριστιανοί για τους ανθρώπους που θεωρούνταν Σαρακηνοί μετά τις επιθέσεις που προκάλεσαν στους χριστιανούς προσκυνητές και τις προηγούμενες εκστρατείες, τις πολιορκίες και καταλήψεις της Ιερουσαλήμ και των Αγίων Τόπων.

Τέτοιου είδους μεταμφίεση θα έπρεπε να παρουσιαστεί σε κωμωδίες, όπως τον Ρομπέν των Δασών του Mel Brooks: "Robin Hood Men in Tights" («Ρομπέν των δασών. Οι ήρωες με τα κολάν» -1993), αντί για ένα "δράμα περιπέτειας".

1066: “A Year To Conquer England” (1066: Ένα έτος για να κατακτήσει την Αγγλία)

Το BBC Two Channel αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα «ντοκιμαντέρ δράματος», βασισμένο στην κατάκτηση και διοίκηση της Αγγλίας μετά την εισβολή του Γουλιέλμου Α΄ της Αγγλίας ή Γουλιέλμου του Κατακτητή (William the Conqueror, 1028 – 1087). Ο Robert de Beaumont συμμάχησε με τον δούκα Γουλιέλμο και πολέμησε στο Hastings πριν γίνει κόμης του Leicester. Όντας Νορμανδός, προερχόταν από σκανδιναβικό γένος με φράγκική ανάμιξη. Ωστόσο, έτσι επέλεξαν οι παραγωγοί της σειράς να τον απεικονίσουν:
Έχουμε την απόδειξη ότι ο Robert de Beaumont ήταν λευκός. Αυτό είναι γεγονός και ιστορική αλήθεια. Ένα από τα πιο διάσημα και καλά συντηρημένα αντικείμενα της εποχής του Ρόμπερτ, η τοιχογραφία Bayeux που απεικονίζει την εισβολή των Νορμανδών
στην Αγγλία το 1066, περιέχει περισσότερους από εξακόσιους σαξονικούς και νορμανικούς χαρακτήρες. Ούτε ένας από αυτούς είναι μαύρος ή ακόμα και ελαφρώς σκουρόχρωμος.
               Η τοιχογραφία Bayeux

Ο Robert προερχόταν από την οικογένεια Beaumont, της οποίας ο πρόγονος μαρτυρείται ότι είναι ο Torf, ένας νορβηγός άρχοντας του δέκατου αιώνα (William of Jumièges’ “Gesta Normannorum Ducum”).

Θα ήταν έκπληξη ακόμα και σήμερα να ζει κάποιος μαύρος στο ήσυχο χωριό Beaumont-le-Roger στη Νορμανδία, από όπου προέρχεται η οικογένεια του Ρόμπερτ.

Panem et circenses (Άρτος και Θεάματα)

Όλες αυτές οι παραγωγές είναι ανέντιμες. Γιατί να μην γύριζαν το πρωτότυπο έργο σε ένα νέο πλαίσιο και να το τοποθετούσαν σε ένα πρωτότυπο, φρέσκο ​​περιβάλλον;

Ο Kurosawa πήρε τον «Βασιλιά Ληρ» στην φεουδαλική Ιαπωνία στο Ran. Ο Sturges πήρε τους «Επτά Σαμουράι» και τους μετέφερε στο Φαρ Ουέστ για να να κάνει το «Και οι Επτά Ήταν Υπέροχοι» (“the Magnificent Seven”) και πιο πρόσφατα ο Ράλφ Φιένς μετέφερε έξοχα τον Κοριολάνο του Σαίξπηρ από την Αρχαία Ρώμη στους Βαλκανικούς πολέμους του 20ου αιώνα στην ομώνυμη ταινία.

Οι ταινίες αυτές ήταν επιτυχείς επειδή ήταν αξιόπιστες. Οι άσχημες γυναίκες άνω των εξήντα δεν απεικονίζονται ως το ερωτικό ενδιαφέρον της ταινίας και ούτε οι ενήλικες είναι παιδιά, επειδή κανείς δεν θα το θεωρούσε αυτό πιθανό.

Σπάστε την τηλεόραση

Το BBC είναι ο πρωταθλητής της πολιτικής ορθότητας και του εαυτοφοβικού αντι-λευκού μίσους. Το σύνθημά τους θα πρέπει να είναι “Enrich me, daddy. Whitey has been bad("…Εμπλούτισέ, με μπαμπά. Ο λευκός ήταν κακός"). Ο στόχος είναι να χειραγωγηθεί ο θεατής (όσο πιο νέος και όσο πιο παθητικός τόσο το καλύτερο). Σήμερα, οι άνθρωποι ερευνούν όλο και λιγότερο, και τα απορροφούν όλα χωρίς φίλτρο. Οι μάζες πρέπει να ψυχαγωγούνται, να παραμένουν αδρανείς, αλλά ταυτόχρονα τα ψέματα πρέπει να εγχέονται σαν με μία ένεση μέσα τους, για να έχουμε με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το «κόκκινο χάπι», η αναζήτηση της αλήθειας και η θέληση να διερωτηθεί κανείς τι μας περιβάλλει είναι ουσιαστικής σημασίας για την καταπολέμηση εκείνων που βρίσκονται πίσω από την πολιτισμική κατάρρευση.

ΚΟ: Υπάρχει αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια και ένας"οργασμός" ταινιών που βασίζονται στο “Enrich me, daddy….”.

Σας αφήνω με την ταινία "Βικτώρια και Αμπντούλ" που έρχεται φέτος, η οποία έχει ήδη κάνει τα μαλθακά αγοράκια της δύσης να «βραχούν» με ενθουσιασμό. Άμα δείτε την υπόθεση θα καταλάβετε το γιατί.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: ναζιστικά μπούτια κοτόπουλου σκορπούν τον τρόμο

Η είδηση δεν είναι αστείο.

Ο Rosenheim Andreas Winhart είναι υποψήφιος με το AfD στην εκλογική περιφέρεια του Rosenheim στις εκλογές της Bundestag. Μόλις δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, μια ανάρτηση στο Facebook του δημιούργησε πρόβλημα. Πρόκειται για μία σβάστικα που δημιουργούν τέσσερα μπούτια κοτόπουλου!

Όπως ανέφερε η Oberbayern Volksblatt την Τρίτη, ο Winhart έγραψε στα τέλη Ιουλίου τη λέξη "γεύμα!" κάτω από μια φωτογραφία, την οποία ένας άντρας από το Coburg δημοσίευσε στο Facebook. Η φωτογραφία δείχνει τέσσερα πόδια κοτόπουλου σε μια κατσαρόλα, τα οποία μαζί σχηματίζουν μία σβάστικα. (Η φωτογραφία κυκλοφορεί στο διαδίκτυο τουλάχιστον από το 2015).

«Η εισαγγελία εξετάζει τώρα εάν υπάρχει λόγος να ξεκινήσει μια έρευνα», δήλωσε ο αστυνομικός Anton Huber στην OVB. Το σχόλιο του Winhart, ωστόσο («γεύμα») δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα, είπαν.
Ο ίδιος ο Winhart βλέπει το θέμα ήρεμα και απάντησε ότι απλώς αστειεύτηκε στην ανάρτηση του ανθρώπου τον οποίον γνώριζε προσωπικά.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή