Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Σπορ και φυλετικές διαφορές

Η πιο πρόσφατη μελέτη του Ινστιτούτου Ulster για τις ανθρώπινες διαφορές έρχεται ως μια ευχάριστη έκπληξη για όσους έχουν διαμαρτυρηθεί για την προηγούμενη κάπως στενόμυαλη εστίασή τους στο IQ. Το “Race and Sport” (Φυλή και Αθλητισμός) των Edward Dutton και Richard Lynn, δεν είναι το πρώτο βιβλίο που καταπιάνεται με ένα θέμα «ταμπού», που είναι οι έμφυτες φυλετικές διαφορές στην αθλητική ικανότητα, αλλά είναι το πιο ενδελεχές και συστηματικό μέχρι στιγμής.

Ο πάγος έσπασε για πρώτη φορά με το βιβλίο του Jon Entine Taboo: Why Black Athletes Dominate Sports and Why Were Afraid to Talk About It” του 2000, (Γιατί οι Μαύροι Αθλητές Κυριαρχούν στα Σπορ και Γιατί Φοβόμαστε Να Μιλήσουμε Γι’ Αυτό). Πολλοί εκδοτικοί οίκοι απέρριψαν αυτό το έργο πριν καν δει το φως της ημέρας. Ορισμένοι εκδότες ήταν σαφείς σχετικά με το φόβο τους ότι η συζήτηση της έμφυτης Μαύρης υπεροχής στον αθλητισμό θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε γενετικές εξηγήσεις για τη χαμηλή Μαύρη νοημοσύνη. Μια πιο σοβαρή αντίρρηση για τη διατριβή του κ Entine είναι ότι υπάρχουν πολλά αθλήματα που οι Μαύροι δεν κυριαρχούν και δεν είναι όλα αυτά χειμερινά σπορ (όπου μια περιβαλλοντική εξήγηση θα μπορούσε να είναι πειστική).

Οι Dutton και Lynn βλέπουν ότι υπάρχει λόγος για την συγκρατημένη αισιοδοξία στη σχετική έλλειψη σάλου γύρω από την πιο πρόσφατη δημοσίευση του David Epstein The Sports Gene: What Makes the Perfect Athlete” (Το Γονίδιο των Σπορ : Τι κάνει τον Τέλειο Αθλητή), του 2013. Ο Epstein αποδέχεται ότι η αθλητική ικανότητα έχει εν μέρει γενετική προέλευση, αν και δεν επικεντρώνεται σε αυτό το θέμα.

Υπάρχει επίσης σημαντικός όγκος βιβλιογραφίας που προτείνει διάφορες κοινωνικές και περιβαλλοντικές αιτίες για τις φυλετικές διαφορές στα αθλητικά επιτεύγματα: διακρίσεις, πρότυπα, απειλή στερεότυπου, και ούτω καθεξής. Οι Dutton και Lynn αφιερώνουν ένα κεφάλαιο σε έντεκα τέτοιες θεωρίες, το οποίο εξηγεί εν συντομία γιατί η κάθε μία από αυτές τις θεωρίες δεν είναι πειστική.

Η παρούσα εργασία διακρίνει τέσσερις βασικές φυλετικές ομάδες - Ευρωπαίους, βορειοανατολικούς Ασιάτες, Δυτικούς Αφρικανούς και Ανατολικούς Αφρικανούς - και περιγράφει τις ιδιαιτερότητες της κάθε ομάδας που σχετίζονται με την αθλητική απόδοση. Οι περισσότεροι άλλοι πληθυσμοί αντιμετωπίζονται ως αποκλίσεις αυτών των κύριων ομάδων.

Σχετικά φυσικά γνωρίσματα περιλαμβάνουν τον τύπο του σώματος, το ύψος, την ικανότητα των πνευμόνων, το μυϊκό σύστημα, το μήκος των άκρων, τον χρόνο αντίδρασης και τα επίπεδα τεστοστερόνης.

Τρεις θεμελιώδεις τύποι σώματος, ή σωματότυποι, διακρίνονται: (1) ενδομορφικοί, ή χοντροί και στιβαροί, (2) εκτομορφικοί ή λεπτοί και (3) μεσομορφικοί ή μυώδεις. Τα άτομα είναι συνήθως μίγματα αυτών των τριών τύπων σε ποικίλη αναλογία.

Σε γενικές γραμμές, οι Δυτικο-Αφρικανοί είναι μεσομορφικοί, με πιο αδύνατα σώματα, με τους περισσότερους μύες να περιέχουν ένα μεγαλύτερο ποσοστό ινών ταχείας συστολής, και στενούς γοφούς. Η σχετικά μικρή χωρητικότητα των πνευμόνων, δεν τους βοηθά να επιτύχουν σε αγώνες αντοχής, αλλά κυριαρχούν σε αθλήματα που απαιτούν σύντομες εκρήξεις ενέργειας ή ταχύτητας. Τα υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης στο πλάσμα τους κάνει καλούς στα επιθετικά αθλήματα επαφής.

Οι Ανατολικό-Αφρικανοί, ή ειδικότερα εκείνοι των οποίων οι πρόγονοι ζούσαν στις ορεινές περιοχές της Ανατολικής Αφρικής για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, είναι παρόμοιοι από πολλές απόψεις με τους Δυτικο-Αφρικανούς, αλλά είναι πιο εκτομορφικοί, με μεγαλύτερη χωρητικότητα πνευμόνων, πιο αποτελεσματικοί στην επεξεργασία του οξυγόνου και πιο αργοί στην σύσπαση του μυϊκού ιστού. Αυτά τα χαρακτηριστικά τους καθιστούν καλούς στο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων. Από τη δεκαετία του 1960, μια και μόνο ομάδα Ανατολικο-Αφρικανών, η Kalenjin της Κένυας, έχει κυριαρχήσει σε διεθνείς αγώνες μεγάλων αποστάσεων, παρά την τάση να είναι συγκρατημένοι στον τομέα της προπόνησης. Η πατρίδα τους βρίσκεται 8.000 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Οι Ευρωπαίοι βρίσκονται μεταξύ Δυτικών και Ανατολικών Αφρικανών όσον αφορά την ικανότητα των πνευμόνων και την κατανομή της ταχείας συστολής και βραδείας συστολής των μυϊκών ινών. Βρίσκονται μεταξύ Αφρικανών και βορειοανατολικών Ασιατών σε πολλά άλλα χαρακτηριστικά. Έχουν ανώτερη δύναμη στο επάνω μερος του σώματος και μια τάση προς ενδομορφισμό. Τα αθλήματα σε μεγάλο γήπεδο, όπως η σφαιροβολία και σφυροβολία κυριαρχείται από τους Ευρωπαίους, ιδιαίτερα Βόρειο-Ευρωπαίοι.

Οι βορειοανατολικό-Ασιάτες είναι ακόμη πιο ενδομορφικοί από τους Ευρωπαίους, με ένα πιο παχύ στρώμα υποδόριου λίπους και λιγότερο μυϊκό ιστό. Τα πλεονεκτήματά τους περιλαμβάνουν γρήγορα αντανακλαστικά, ευελιξία, και οπτικοχωρικές δεξιότητες. Το άθλημα στο οποίο είναι περισσότερο γνωστοί για την υπεροχή τους είναι το πινγκ-πονγκ, αλλά το μπάντμιντον είναι ακόμα καλύτερα προσαρμοσμένο στις ιδιαίτερες δυνάμεις τους.

Οι Dutton και Lynn εξετάζουν επίσης τις αθλητικές επιδόσεις των γυναικών. Δεδομένου ότι οι άνδρες είναι καλύτεροι σε όλα τα είδη των αθλητικών αγώνων από τις γυναίκες, οι γυναίκες που επιτυγχάνουν τα υψηλότερα επίπεδα τείνουν να είναι λιγότερο θηλυκές από το μέσο όρο. Επίσης σημαντικές είναι οι φυλετικές διαφορές στον διμορφισμό φύλου: οι γυναίκες της Αφρικής και άλλες από τροπικές περιοχές είναι λιγότερο διακριτές από τους άνδρες τους από ό, τι είναι οι γυναίκες που είναι πιο κοντά στην Αρκτική.

Οι Dutton και Lynn εξετάζουν τα στοιχεία που αφορούν τους καλύτερους άντρες αθλητές και τις καλύτερες γυναίκες αθλήτριες σε πάνω από πενήντα αθλήματα και τα συγκρίνουν με προβλέψεις που βασίζονται στα φυσικά χαρακτηριστικά της κάθε μία από αυτές φυλετικές ομάδες. Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά εντυπωσιακά, αν και δεν παρέχουν καμία απόδειξη ότι οι προβλέψεις έγιναν ανεξάρτητα από τα δεδομένα με τα οποία έχουν δοκιμαστεί. Αυτό είναι ένα ζήτημα κυρίως σε σχέση με ad hoc εξηγήσεις εξαιρετικών περιπτώσεων. Στις κύριες γραμμές, οι προβλέψεις που θα προέκυπταν από φυλετικές διαφορές είναι αρκετά σαφείς.

Το σκάκι μερικές φορές θεωρείται «σπορ του μυαλού» και η επιτυχία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη νοημοσύνης. Αυτό εξηγεί τη μαζική υπερεκπροσώπηση των Ασκενάζι Εβραίων μεταξύ των γκρανμέτρ. Η νοημοσύνη μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί οι Λευκοί εξακολουθούν να κυριαρχούν στις νευραλγικές θέσεις στο αμερικανικό ποδόσφαιρο και σε θέσεις προπονητών στο μπάσκετ, αθλήματα στα οποία, αλλιώς κυριαρχούν οι Μαύροι αθλητές.

Ορισμένα αθλήματα φαίνεται ακόμη να ευνοούν υποομάδες ή αναμίξεις μίας από τις τέσσερις θεμελιώδεις φυλετικές ομάδες. Οι μιγάδες της Νότιας Αφρικής και οι Νότιο-Ασιάτες εκπροσωπούνται καλά στους επιτυχημένους παίκτες του κρίκετ, και αυτό μπορεί να οφείλεται στις ανάμικτες διαπλάσεις τους, όπου ούτε ο εκτομορφικός, ούτε ο ενδομορφικός, ούτε ο μεσομορφικός τύπος κυριαρχεί. Ίσως αυτό ισχύει επίσης σε συνδυασμό αθλημάτων, όπως το δέκαθλο και το πένταθλο; Οι συγγραφείς δεν παρέχουν στοιχεία για τέτοιου είδους διοργανώσεις.

Άτομα από τα Νησιά του Ειρηνικού υπερεκπροσωπούνται μαζικά σε υψηλού επιπέδου αγώνες ράγκμπι, λόγω της δύναμης του επάνω μέρους το σώματός τους και του χαμηλού κέντρου βάρους, γεγονός που τους καθιστά δύσκολους να αντιμετωπιστούν. Άτομα που βρίσκονται κοντά τα όρη του Καυκάσου εκπροσωπούνται καλά μεταξύ των Ολυμπιακών παλαιστών, κάτι που πιθανώς οφείλεται εν μέρει στο ότι αντιπροσωπεύουν αποκλίσεις μεταξύ Ευρωπαίων και Ασιατών.

Οι συγγραφείς δεν παραμελούν περιβαλλοντικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Αυτά εξηγούν φαινόμενα όπως η συνεχιζόμενη επιτυχία των Ιαπώνων στο τζούντο και των Κορεατών στο τάε κβον ντο, και αθλήματα πιο φυσικά προσαρμοσμένα στις δυνάμεις άλλων φυλών. Η συντριπτική δημοτικότητα της πάλης στην περιοχή του Καυκάσου μπορεί επίσης να διαδραματίσει έναν ρόλο στην επιτυχία των παλαιστών από την περιοχή αυτή. Δεν χρειάζεται δε να ειπωθεί κάτι σχετικά με την κυριαρχία των σκανδιναβικών χωρών στα χειμερινά σπορ, και για το λόγο αυτό, οι συγγραφείς δεν δίνουν έμφαση σε τέτοιες διοργανώσεις. Η επιτυχία των Μαύρων στο καναδικό επαγγελματικό χόκεϊ επί πάγου αποδεικνύει ότι τέτοιοι εν λόγω περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να ξεπεραστούν υπό τις σωστές συνθήκες.

Η επιτυχία σε υψηλού επιπέδου διεθνείς αθλητικούς διαγωνισμούς δεν είναι ένα θέμα μεγάλης σημασίας για την ευρεία πορεία του πολιτισμού, αλλά έχει σημαντικό ενδιαφέρον για ένα ευρύ κοινό που ποτέ του δεν θα δει μελέτες για το IQ. Μια εκλαΐκευση των αποτελεσμάτων της παρούσας μελέτης θα μπορούσε να βοηθήσει στο σπάσιμο του «εμπάργκο» στις συζητήσεις για τις ανθρώπινες γενετικές διαφορές.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου (γνωστός ως "αμερικάνικος εμφύλιος")


Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου, που έμεινε γνωστός ως αμερικάνικος «εμφύλιος πόλεμος», δεν ήταν κάτι το απροσδόκητο. Ήδη από το 1787 ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, ο πρώτος Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, είχε κάνει μια πρόβλεψη: Η νεοσύστατη ομοσπονδιακή κυβέρνηση είτε θα «θριαμβεύσει συνολικά πάνω από τις κυβερνήσεις των πολιτειών και θα τις οδηγήσει σε ολοκληρωτική υποταγή, είτε κατά τη διάρκεια μερικών χρονών... οι αγώνες για τα όρια της εξουσίας μεταξύ των συγκεκριμένων (πολιτειακών) κυβερνήσεων και της κεντρικής κυβέρνησης ... θα παράγει την διάλυση της Ένωσης».

Κάθε πλευρά, γράφει ο Βρετανός ιστορικός J.M. Roberts, κατηγορούσε την άλλη για επαναστατικά σχέδια και επαναστατική συμπεριφορά. Ίσως είχαν δίκιο και οι δύο. Η καρδιά της θέσης του Βορρά, όπως το είδε ο Lincoln, ήταν ότι η «δημοκρατία έπρεπε να επικρατήσει» και τελικά, αυτό που ο Βορράς πέτυχε ήταν πράγματι μια κοινωνική επανάσταση στο Νότο. Από την άλλη πλευρά, αυτό που ο Νότος είχε ισχυριστεί το 1861 (και άλλες τρεις πολιτείες εντάχθηκαν στην Συνομοσπονδία μόλις έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί) ήταν ότι είχε το ίδιο δικαίωμα να οργανώσει ο ίδιος την ζωή του, όπως οι επαναστάτες Πολωνοί ή Ιταλοί στην Ευρώπη. 



Το 1924 ο Σκωτσέζος συγγραφέας John Buchan έγραψε ότι για το Νότιο «το ζωτικό θέμα, το θέμα με το οποίο ήταν συνυφασμένο κάθε τι που αγαπούσε ήταν η Πολιτεία του (όχι η κεντρική κυβέρνηση). Ο Βορράς, από την άλλη πλευρά, είχε στο μυαλό του, έναν μεγαλύτερο οργανισμό, το Κράτος». Σαφώς, υπήρχαν πολλά που ένωναν τον Βορρά και το Νότο, όσον αφορά τη γλώσσα, την κουλτούρα, τη θρησκεία και τη φυλή. Όμως οι Νότιοι αισθάνονταν ότι ήταν ένα διαφορετικό έθνος και μέχρι ένα σημείο ήταν πράγματι ένα διαφορετικό έθνος. «Το έθνος είναι μια ψυχή», έγραφε ο Renan, «μια πνευματική αρχή. Αποτελείται από δύο πράγματα. Το ένα είναι η κοινή κληρονομιά μιας πλούσιας μνήμης από το παρελθόν. Η άλλη είναι η παρούσα συμφωνία, η θέληση να ζήσουμε μαζί ...». Και έτσι, αν η επανάσταση του 1776 είχε δικαιολογηθεί στο όνομα της ελευθερίας του νέου έθνους με το όνομα ‘Αμερική’, παρά το γεγονός ότι ήταν προηγουμένως ένα έθνος με τη Βρετανία, στη συνέχεια, οι Νότιοι το 1861 δεν ήταν λιγότερο δικαιολογημένοι επειδή, όπως υποστήριξαν, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών επέτρεπε την απόσχιση μεμονωμένων πολιτειών.

Η άλλη βασική δικαιολογία για τον ‘εμφύλιο πόλεμο’, όπως το έβλεπε ο Βορράς ήταν η ύπαρξη της δουλείας στον Νότο. «Οι περισσότεροι βόρειοι», γράφει ο Reynolds, «δεν ήταν παθιασμένοι με την κατάργηση της δουλείας, αλλά αντιδρούσαν στην επέκταση της δουλείας στις δυτικές περιοχές, διότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ελεύθερης εργασίας και την αύξηση της επιρροής του Νότου στην Ουάσιγκτον – την κεντρική κυβέρνηση». Ούτε φυσικά, ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένας «οπαδός της χειραφέτησης» των δούλων, καθώς στην ομιλία του τον Μάρτιο του 1861, όταν κέρδισε τις εκλογές, δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν έχω κανένα σκοπό, άμεσα ή έμμεσα, να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας στην Αμερική, όπου αυτός υπάρχει». Και πάλι είπε: «Αν μπορούσα να σώσω την Ένωση χωρίς την απελευθέρωση των δούλων, θα το έκανα, και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση των δούλων θα το έκανα και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση μερικών μόνο, θα το έκανα». Ωστόσο, η διακήρυξη της Χειραφέτησης στην Πρωτοχρονιά του 1863, που είχε σχεδιαστεί κυρίως για να προσελκύσει τους μαύρους στον στρατό των Βορείων - άλλαξε τη φύση του πολέμου, στα μάτια των Γιάνκηδων, και από ένας πόλεμος για την ενοποίηση (Βορρά και Νότου), μετατράπηκε σε έναν πόλεμο για την απελευθέρωση των μαύρων σκλάβων...

«Σήμερα», γράφει ο Βρετανός ιστορικός John Keegan, «ο Λίνκολν δεν θα ήταν σε θέση να κάνει τις ομιλίες με τις οποίες κέρδισε το χρίσμα το 1860. Οι δηλώσεις του θα χαρακτηρίζονταν ρατσιστικές. Ο Λίνκολν, όπως ο ίδιος κατέστησε σαφές ρητά, ΔΕΝ πίστευε στην ισότητα μαύρου και λευκού, ως άτομα. Θεωρούσε τον Μαύρο κατώτερο από τον Λευκό. Παρόλα αυτά ήθελε ο Μαύρος να είναι νομικά ίσος με τον Λευκό, με βάση τους ιδρυτικούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Μαύροι έπρεπε να έχουν την ίδια πρόσβαση στο δίκαιο, όπως οι Λευκοί και να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα.

Οι περισσότεροι Νότιοι είχαν την ακριβώς αντίθετη άποψη και πίστευαν ότι εάν επιβληθεί νομικά η ισότητα με τους Μαύρους, αυτό θα ανέτρεπε τον δικό τους τρόπο ζωής. Μερικοί Νότιοι ιδεολόγοι υποστήριξαν ότι η δουλεία ήταν μια εγγύηση  ελευθερίας, όχι μόνο της ελευθερίας των Λευκών να ζήσουν όπως ήθελαν και να οργανώσουν τις νότιες πολιτείες όπως ήθελαν, αλλά και ελευθερίας των Μαύρων, δεδομένου ότι η δουλεία προστάτευε τους Μαύρους από την οικονομική σκληρότητα από την οποία υπέφεραν οι φτωχοί εργάτες που δούλευαν στα εργοστάσια του Βορρά. Πίστευαν, επίσης, ότι το θέαμα των Μαύρων που ζούσαν ευτυχείς κάτω από την πατρική φροντίδα σε καλά διοικούμενες φυτείες υποστήριζε την ιδέα της δουλείας ως ενός είδους συστήματος πρόνοιας ...

Έτσι, ο Γερουσιαστής James Hammond της Νότιας Καρολίνας, έλεγε ότι η «διαφορά μεταξύ μας είναι ότι οι σκλάβοι μας έχουν μια καλή ζωή και δεν υπάρχει πείνα, ούτε επαιτεία, ούτε καμία ανάγκη απασχόλησης στο λαό μας. Οι δικοί σας προσλαμβάνονται με την ημέρα, δεν τους φροντίζετε και πολλές φορές δεν τους αποζημιώνετε, κάτι που το βιώνουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο, οποιαδήποτε ώρα σε οποιαδήποτε οδό, σε οποιαδήποτε από τις μεγάλες πόλεις σας. Για αυτό συναντάς  περισσότερους ζητιάνους μέσα σε μια μέρα, σε κάθε δρόμο της Νέας Υόρκης, από ό, τι θα συναντήσεις σε όλη σου την ζωή σε ολόκληρο το Νότο».

Ο Hammond δεν ανέφερε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης δούλων στο Νότο – που στην αντίληψη των περισσοτέρων φαντάζει ως ο κανόνας, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήταν – όπως μέσω της χρήσης του μαστιγίου από τους ιδιοκτήτες σκλάβων, της σεξουαλικής κακοποίησης των μαύρων γυναικών και του γεγονότος ότι οι ιδιοκτήτες είχαν τη δύναμη να διαλύσουν οικογένειες σκλάβων με το να πουλήσουν τον προστάτη της οικογένειας και να κρατήσουν την οικογένειά του (αυτό ήταν το θέμα του περίφημου μυθιστορήματος – μυθεύματος «Η Καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά» - βλ. εδώ). Παρ’ όλα αυτά, όπως και άλλοι παρατηρητές ομολογούν, η κατάσταση των μαύρων σκλάβων στην Αμερική εκείνη την εποχή ήταν καλύτερη από εκείνη των λευκών Άγγλων εργατών. Έτσι ο Ουαλός κοινωνικός ακτιβιστής Robert Owen (1771 – 1858), τόνισε: «Κακή και ασύνετη όπως η αμερικανική μαύρη σκλαβιά, είναι και η λευκή δουλεία στις βιοτεχνίες της Αγγλίας και μάλιστα πολύ χειρότερη από εκείνη των σκλάβων στις Δυτικές Ινδίες και στις Ηνωμένες Πολιτείες και από πολλές απόψεις, ιδίως όσον αφορά την υγεία, την διατροφή και την ενδυμασία, οι τελευταίοι ζούσαν σε πολύ καλύτερες συνθήκες από τα καταπιεσμένα και υποβαθμισμένα παιδιά και τους εργάτες στις βιοτεχνίες της Μεγάλης Βρετανίας».

Ήταν πράγματι ο Νότος, αναρωτιέται ο μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, μια ολοκληρωτικά δουλοκτητική κοινωνία, δεδομένου ότι νέγροι ήταν πάντα μειονότητα, ακόμη και στον ‘βαθύ νότο’, και λαμβάνοντας υπόψη ότι η πλειοψηφία των σκλάβων δεν απασχολείτο στις κλασικές μεγάλες φυτείες, αλλά σε μικρούς αριθμούς σε φάρμες λευκών ή δουλεύοντας ως υπηρέτες; Δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η δουλεία ήταν το κεντρικό όργανο της νότιας κοινωνίας, ή ότι ήταν η κύρια αιτία της τριβής και της ρήξης μεταξύ Βορρά και Νότου. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε να οδηγήσει σε απόσχιση και ‘εμφύλιο’ πόλεμο, και όχι σε κάποιο είδος συνύπαρξης. Άλλωστε, αν και χωρίς αμφιβολία οι περισσότεροι άνθρωποι στον Βορρά απεχθανόταν τη δουλεία, οι φανατικοί αμπολισιονιστές (υπερασπιστές της χειραφέτησης των δούλων) από μόνοι τους ποτέ δεν ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να καθορίζουν την πολιτική της Ένωσης. Και ο βόρειος καπιταλισμός, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις των επιχειρηματιών, θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει εφικτό και εύκολο να συμφωνήσει με τον δουλοκτητικό Νότο και να τον αξιοποιήσει, όπως έγινε με το «απαρτχάιντ» της Νότιας Αφρικής.

«Φυσικά οι δουλοκτητικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένου του Νότου, ήταν καταδικασμένες. Καμία από αυτές δεν επιβίωσε στην περίοδο από το 1848 έως το 1890 - ούτε καν στην Κούβα και στη Βραζιλία... Είχαν ήδη απομονωθεί τόσο φυσικά, με την κατάργηση του αφρικανικού δουλεμπορίου, το οποίο ήταν αρκετά αποτελεσματικό από τη δεκαετία του 1850, όσο και ηθικά, από τη συντριπτική συναίνεση του αστικού φιλελευθερισμού που τις θεωρούσε αντίθετες προς την πορεία της ιστορίας, ηθικά ανεπιθύμητες και οικονομικά αναποτελεσματικές. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η επιβίωση του Νότου ως κοινωνία σκλάβων στον εικοστό αιώνα, περισσότερο από την επιβίωση της δουλοπαροικίας στην Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και αν την θεωρήσουμε βιώσιμη τόσο οικονομικά όσο και ως σύστημα παραγωγής. Αλλά αυτό που έφερε το Νότο στο σημείο της κρίσης στη δεκαετία του 1850 ήταν ένα πιο συγκεκριμένο πρόβλημα: η δυσκολία της συνύπαρξης με έναν δυναμικό βόρειο καπιταλισμό και μια μεταναστευτική πλημμυρίδα προς την Δύση.

«Από καθαρά οικονομική άποψη, ο Βορράς δεν ανησυχούσε πολύ για το Νότο, μια αγροτική περιοχή που δεν συμμετείχε καθόλου στην εκβιομηχάνιση. Ο χρόνος, ο πληθυσμός, οι πόροι και η παραγωγή ήταν στο πλευρό του. Τα κύρια ανασταλτικά-μπλοκ ήταν πολιτικά. Ο Νότος, μια εικονική ημι-αποικία Βρετανών στους οποίους παρείχε το μεγαλύτερο μέρος του ακατέργαστου βαμβακιού του, απολάμβανε τα προνόμια του ελεύθερου εμπορίου, ενώ η βόρεια βιομηχανία είχε από καιρό σταθερά και μαχητικά δεσμευτεί σε προστατευτικούς δασμούς, που δεν ήταν σε θέση να επιβάλλουν επαρκώς όπως επιθυμούσαν, λόγω της πολιτικής επιρροής των νότιων πολιτειών (που εκπροσώπησαν, πρέπει να σημειωθεί, σχεδόν το ήμισυ του συνολικού αριθμού των πολιτειών το 1850). Η βόρεια βιομηχανία ήταν σίγουρα πιο ανήσυχη για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ της ελεύθερης διακίνησης και μισό υπέρ του προστατευτισμού, παρά για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ των σκλάβων και μισό υπέρ της ελευθερίας (όπως προπαγανδιστικά προβλήθηκε). Πρέπει εξίσου να σημειωθεί, ότι ο Νότος έκανε τα πάντα για να αντισταθμίσει τα πλεονεκτήματα του Βορρά με το να τα αφαιρέσει από την ενδοχώρα του, επιχειρώντας να καθιερώσει μια διαπραγματευτική και επικοινωνιακή πραγματικότητα με νότιο προσανατολισμό και με βάση το σύστημα του ποταμού Μισισιπή και όχι με προσανατολισμό την ανατολή και τον Ατλαντικό Ωκεανό και στο μέτρο του δυνατού να επεκταθεί προς τη Δύση. Αυτό ήταν αρκετό φυσικό αφού οι φτωχοί Λευκοί του είχαν από καιρό εξερευνήσει και ανοίξει τη Δύση.

«Αλλά η ίδια η οικονομική υπεροχή του Βορρά σήμαινε ότι ο Νότος έπρεπε να επιμείνει παραμένοντας ανυποχώρητος στην πολιτική του δύναμη - επιμένοντας στην επίσημη αποδοχή της δουλείας στα νέα δυτικά εδάφη, τονίζοντας την αυτονομία των πολιτειών («πολιτειακά δικαιώματα» /statesrights) κατά την εθνική κυβέρνηση, ασκώντας το δικαίωμα αρνησικυρίας στις εθνικές πολιτικές, αποθαρρύνοντας τις βόρειες οικονομικές επενδύσεις κ.λπ. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι ένα εμπόδιο για τον Βορά και παράλληλα να συνεχίζει την επεκτατική πολιτική του στη Δύση. Μόνο τα εργαλεία του ήταν πολιτικά. Όμως το ρεύμα της ιστορίας ήταν εναντίον του (δεδομένου ότι δεν μπορούσε να κερδίσει το Βορρά στο δικό του παιχνίδι της καπιταλιστικής ανάπτυξης). Κάθε βελτίωση στον τομέα των μεταφορών ενίσχυε τους δεσμούς της Δύση με τον Ατλαντικό. Βασικά το σιδηροδρομικό δίκτυο έτρεχε από τα ανατολικά προς τα δυτικά με σχεδόν καθόλου μεγάλες ουρές από τον βορρά προς το νότο. Επιπλέον, οι άνδρες που κατοικούσαν τη Δύση, είτε προέρχονταν από τον Βορρά ή από το Νότο, δεν ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων, αλλά φτωχοί, Λευκοί και ελεύθεροι, που προσελκύονταν από την δωρεάν γη ή τον χρυσό ή την περιπέτεια. Ως εκ τούτου, η επίσημη παράταση της δουλείας στα νέα εδάφη και τις πολιτείες ήταν ζωτικής σημασίας για το Νότο, και οι ολοένα και πιο πικρές συγκρούσεις των δύο πλευρών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 στράφηκαν κυρίως στο θέμα αυτό. Ταυτόχρονα, η δουλεία ήταν άσχετη με τη Δύση, και μάλιστα η επέκταση προς την Δύση θα μπορούσε πραγματικά να αποδυναμώσει το σύστημα δουλείας. Δεν παρείχε καμία τέτοια ενίσχυση, όπως εκείνη που οι Νότιοι ηγέτες ήλπιζαν όταν εξέταζαν την προσάρτηση της Κούβας και τη δημιουργία μιας Νότιας-Καραϊβικής αυτοκρατορίας φυτείας. Εν συντομία, ο Βορράς ήταν σε θέση να ενοποιήσει την ήπειρο, ενώ ο Νότος δεν ήταν. Η επιθετική του στάση, στην πραγματικότητα επέβλεπε στο να αποχωρήσει από την Ένωση, και αυτό επιδεινώθηκε με την εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν από το Ιλινόις το 1860, καθώς αποδείχθηκε ότι είχε χάσει τις «μεσοδυτικές πολιτείες».

Για τέσσερα χρόνια μαινόταν ο πόλεμος. Όσον αφορά τις απώλειες και την καταστροφή ήταν μακράν ο μεγαλύτερος πόλεμος στον οποίο μία “ανεπτυγμένη” χώρα είχε εμπλακεί. Οι βόρειες πολιτείες, μολονότι αρκετά κατώτερες σε στρατιωτική απόδοση, κέρδισε τελικά λόγω της τεράστιας υπεροχής τους σε εργατικό δυναμικό, παραγωγική ικανότητα και τεχνολογία. Άλλωστε, οι βόρειες πολιτείες περιείχαν πάνω από το 70 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, πάνω από το 80 τοις εκατό των ανδρών της στρατιωτικής ηλικίας και πάνω από το 90 τοις εκατό της βιομηχανικής παραγωγής τους. Ο θρίαμβός τους ήταν, επίσης, θρίαμβος του αμερικάνικου καπιταλισμού και των σύγχρονων Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, αν και η δουλεία καταργήθηκε, δεν επήλθε ο θρίαμβος του Νέγρου, δούλου ή ελεύθερου. Μετά από μερικά χρόνια «Ανασυγκρότησης» (‘Reconstruction’, δηλαδή του αναγκαστικού «εκδημοκρατισμού»), ο Νότος επανήλθε στον έλεγχο των συντηρητικών Λευκών Νοτίων, δηλαδή των «ρατσιστών». Τα βόρεια στρατεύματα κατοχής αποσύρθηκαν τελικά το 1877. Κατά μία έννοια, πέτυχαν τον στόχο τους: οι Ρεπουμπλικάνοι Βόρειοι (που διατήρησαν την προεδρία για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου 1860 - 1932) δεν μπορούσαν να σπάσουν τον σταθερά Δημοκρατικό Νότο, ο οποίος διατήρησε ως εκ τούτου σημαντική αυτονομία. Ο Νότος, στην πραγματικότητα, παρέμεινε αγροτικός, φτωχός, ξεχασμένος και αγανακτισμένος. Οι Λευκοί αγανάκτησαν και δεν ξέχασαν ποτέ την ήττα.

Η μανία των Βορείων να καταστρέψουν την πατριαρχική, αγροτική, δουλοκτητική κοινωνία του Νότου αποξένωσε τους νομοθέτες τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Έτσι, οι βουλευτές του Illinois – της πολιτείας από όπου καταγόταν ο Λίνκολν – κάλεσαν την Ανακήρυξη της Χειραφέτησης το 1863, ένα γιγάντιο σφετερισμό που μετέτρεπε τον πόλεμο που ομολογουμένως ξεκίνησε από την κεντρική κυβέρνηση ως προστασία της αρχής του Συντάγματος, σε σταυροφορία για την ξαφνική, άνευ όρων και βίαιη απελευθέρωση των 3.000.000 νέγρων δούλων, που θα είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο μια ολοκληρωτική ανατροπή της Ομοσπονδιακής Ένωσης, αλλά και μια επανάσταση στην κοινωνική οργάνωση των Πολιτειών του Νότου ... με τις συνέπειες για το παρόν όσο και το μέλλον και των δύο φυλών να διαγράφονται ζοφερές.

Να θυμίσουμε και πάλι, ότι ο περίφημος Νότιος στρατηγός Robert E. Lee δεν ήταν κανένας άγριος ιδιοκτήτης σκλάβων. Αλλά ερχόμενος αντιμέτωπος με την επιλογή μεταξύ της βίαιης καταστροφής του Νότου από τον Βορρά και της υπεράσπισης του Νότου από αυτήν τη βία, ένιωθε ότι έπρεπε να πει στο συνέδριο της συνομοσπονδίας: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η σχέση του αφέντη και του σκλάβου, που ελέγχεται από ανθρώπινους νόμους και επηρεάζεται από τον Χριστιανισμό και ένα φωτισμένο δημόσιο αίσθημα, ως το καλύτερο που μπορεί να υπάρχει μεταξύ των λευκών και μαύρων, θα ήθελα να αποδοκιμάσω οποιαδήποτε ξαφνική διαταραχή της εν λόγω σχέσης, εκτός εάν είναι απαραίτητο για να αποτραπεί μια μεγαλύτερη καταστροφή και των δύο φυλών». Αλλά, συνέχισε, «Νομίζω ότι ...(σχετικά με την παρούσα κρίση) θα πρέπει να αποφασίσουμε αν η δουλεία σβηστεί από τους εχθρούς μας και οι δούλοι χρησιμοποιηθούν εναντίον μας ή αν θα τους χρησιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι εν μέσω των επιπτώσεων που μπορούν να παραχθούν για τους κοινωνικούς μας θεσμούς. Η δική μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να τους απασχολήσουμε χωρίς καθυστέρηση», και ο «καλύτερος τρόπος για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και της πιστότητας αυτής της βοηθητικής δύναμης θα ήταν να υπάρχουν μέτρα με ένα καλό- σχέδιο σταδιακής και γενικής χειραφέτησης...».

Ένα άλλο εντυπωσιακό παράδειγμα είναι του στρατηγού Thomas J. "Stonewall" Jackson, του καλύτερου στρατηγού του Νότου, ενός βαθιά θρησκευόμενου ανθρώπου και, σύμφωνα με τον Λόρδο Roberts, ανώτατο διοικητή των βρετανικών στρατευμάτων στις αρχές του 20ου αιώνα, «μίας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές μεγαλοφυΐες». Ο Jackson είχε δύο σκλάβους, οι οποίοι και οι δύο του είχαν ζητήσει να τους αγοράσει μετά τον θάνατο των κυρίων τους. Ο Τζάκσον έβλεπε την ανθρώπινη δουλεία με χαρακτηριστική απλότητα. Ο Θεός είχε συστήσει την δουλεία για λόγους που ο άνθρωπος δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αμφισβητήσει. Ένας καλός Χριστιανός είχε την ευθύνη να φέρεται καλά στους σκλάβους με πατρική στοργή και να τους υπενθυμίζει τις υποσχέσεις του Θεού. Ο Τζάκσον δίδασκε το απόγευμα της Κυριακής την Αγία Γραφή σε όλους τους σκλάβους και ελεύθερους στο Λέξινγκτον.

Για τον Τζάκσον η διάλυση της Ένωσης, «μπορεί να έρθει μόνο με την άδεια του Θεού, και θα πρέπει να επιτρέπεται μόνον εάν είναι για το καλό του λαού Του».

Το κόστος του «εμφυλίου» ήταν τρομακτικό: 600.000 έχασαν τη ζωή τους και στις δύο πλευρές, περισσότερο από όλους τους Αμερικανούς που έχασαν τη ζωή τους στους δύο παγκόσμιους πολέμους του εικοστού αιώνα (520.000). Πολλές χιλιάδες αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό των Βορείων και δρακόντεια μέτρα εφαρμόσθηκαν για να γίνει η στρατολόγηση. Βαναυσότητες διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές, αλλά οι περισσότερες από την πλευρά των «απελευθερωτών».

Οι σκλάβοι "απελευθερώθηκαν" για να απολαύσουν την ανεργία, τη φτώχεια και την συνεχιζόμενη καταπίεση των Λευκών. "Οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν", γράφει ο Reynolds, "αλλά δεν έγιναν ισότιμοι πολίτες. Η δωδεκάχρονη Βόρεια κατοχή του Νότου της περιόδου 1865 με 1877, γνωστή ως περίοδος «Ανασυγκρότησης», ήταν πολύ σύντομη και δεν κατάφερε να «ανασυγκροτήσει» το Νότιο τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα, οι Νότιοι έβλεπαν με ρομαντισμό την προπολεμική τους τάξη ως μέρος της ξεχωριστής τους ταυτότητας. Από τη σκοπιά των πολιτικών δικαιωμάτων, η «Ανασυγκρότηση» ήταν μια τραγικά χαμένη ευκαιρία – αφού αυτά δεν αποκαταστάθηκαν μέχρι την λεγόμενη «Δεύτερη Ανασυγκρότηση» της δεκαετίας του 1960, η οποία επιβλήθηκε με την ομοσπονδιακή εξουσία που θεωρούσε αδιανόητο να υπάρχει ακόμη η νοοτροπία της δεκαετίας του 1860. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι Βόρειοι στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν εξίσου ‘νεγροφοβικοί’ με τους Νότιους ομολόγους του. Έτσι, αντί μεταξύ σκλάβων και ελευθέρων, το μεγάλο χάσμα στην αμερικανική κοινωνία έγινε μεταξύ Λευκών και Μαύρων ...

«Η ελευθερία είναι μεθυστικό πράγμα, αλλά δεν γεμίζει τα στομάχια», είπε ο Frederick Douglass, Βόρειος Μαύρος ηγέτης. Τώρα, ο Μαύρος έπρεπε να προσπαθήσει μόνος του στον κόσμο, ή όπως λέει η φράση αργκό “Root, pig, or die”. Ήταν ελεύθερος από τον αφέντη, αλλά ήταν σκλάβος της κοινωνίας. Δεν είχε ούτε χρήματα, ούτε περιουσία, ούτε φίλους. Γυρνούσαν γυμνοί, πεινασμένοι και άποροι. Και υπήρχαν 4.000.000 απελευθερωμένοι σκλάβοι σε όλο το Νότο το 1865....

Φυσικά, σε σύγκριση με τα περισσότερα κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν μια χώρα με ένα μεγάλο μέτρο θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας. Αλλά, ως αποτέλεσμα του πολέμου η εξουσία του κράτους πάνω στο άτομο αυξήθηκε  σημαντικά, τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Τα κράτη μπορούν να απελευθερώσουν τους υποτελείς τους, όπως έκανε ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ - με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και ανώδυνα, και σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα - στη Ρωσία, όταν απελευθέρωσε τους δουλοπάροικους.

Όσον αφορά την χριστιανική στάση στον πόλεμο και το θεσμό της δουλείας, ενώ το Ευαγγέλιο δεν εγκρίνει τη δουλεία, δεν εγκρίνει και τους βίαιους πολέμους για την κατάργησή της. Ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος του Τζόρντανβιλ γράφει: "Η επιστολή του αγίου Αποστόλου Παύλου προς τον Φιλήμονα μαρτυρεί έντονα το γεγονός ότι η Εκκλησία του Χριστού, όσον αφορά την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, δεν παράγει μια βίαιη ρήξη με τις καθιερωμένες σχέσεις των ανθρώπων, και δεν σφετερίζεται την πολιτική τάξη, περιμένοντας υπομονετικά για τη βελτίωση της κοινωνικής τάξης, υπό την επίδραση των χριστιανικών ιδεών. Όχι μόνο από την επιστολή αυτή, αλλά και από άλλες ..., είναι προφανές ότι η Εκκλησία, ενώ δεν μπορεί, φυσικά, να δείξει συμπάθεια στη δουλεία, την ίδια στιγμή δεν την καταργεί, και ακόμη λέει στους δούλους να υπακούν στους κυρίους τους. Επομένως, εδώ η πίστη του δούλου Ονήσιμου στον Χριστό και η ένταξή του στην Εκκλησία του Χριστού, που τον ελευθέρωσε από την αμαρτία και τον έκανε γιο της Βασιλείας του Θεού, δεν τον καθιστούσε, ωστόσο, ελεύθερο,  από την εξουσία του κυρίου του. Ο Ονήσιμος έπρεπε να επιστρέψει στο κύριό του, τον Φιλήμονα, παρά το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος τον αγαπούσε σαν γιο του, και τον ήθελε στην υπηρεσία του, από τότε που ήταν στη φυλακή στη Ρώμη. Ο Απόστολος λέει επίσης ότι θα μπορούσε να διατάξει τον Φιλήμονα να συγχωρέσει τον Ονήσιμο και να τον αφήσει ελεύθερο, αλλά, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Φιλήμονα ως κυρίου, τον παρακαλεί να συγχωρέσει τον μετανοημένο δούλο του. Η φράση του Αποστόλου: «Χωρίς τη συμφωνία σου δεν θέλω να κάνω τίποτα», δείχνει σαφώς ότι ο χριστιανισμός οδηγεί πραγματικά την ανθρωπότητα στην προσωπική τελειότητα και τη βελτίωση της κοινωνικής έννομης τάξης βάσει της αδελφοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας, αλλά όχι με τον τρόπο της βίαιης δράσης και των επαναστάσεων, αλλά με τον τρόπο της ειρηνικής πειθούς και της ηθικής επιρροής».

Στις 14 Απριλίου του 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν δολοφονήθηκε. Αν ο Λίνκολν, όπως είδαμε, δεν ήταν κάποιος φανατικός υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας και προκάλεσε τον θανατηφόρο πόλεμο, κυρίως εξ αιτίας της επιθυμίας του να διατηρηθεί η Ένωση άθικτη, είναι δύσκολο να μην δούμε τον θάνατό του ως τιμωρία για το κακό που προκάλεσε, προσπαθώντας να ανατρέψει την πατριαρχική κοινωνία του Νότου και να αντικαταστήσει την δουλεία του με την δουλεία του να είσαι στο κάτω μέρος της μισθωτής εργασίας του βιομηχανικού συστήματος.

Την επόμενη ημέρα μετά τη δολοφονία, στις 15 Απριλίου, ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ, (ο κτηματίας που θεραπεύθηκε θαυματουργικά με την προσευχή του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, έγινε δια τον Χριστόν Σαλός και έγραψε την βιογραφία του) έγραψε στον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ ενημερώνοντάς τον ότι είχε λάβει την ακόλουθη αποκάλυψη από τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ την 1η Απριλίου για το θάνατο του Αβραάμ Λίνκολν:

«Στον Κύριο και την Θεοτόκο, όχι μόνο δεν αρέσει η τρομερή καταπίεση, η καταστροφή και η άδικη ταπείνωση που σφυρηλατείται παντού στη Ρωσία από τους Δεκεμβριστές και τους μαινόμενους αμπολισιονιστές: η καλοσύνη του Θεού είναι, επίσης, πολύ δυσαρεστημένη από τα αδικήματα που προκλήθηκαν από τον Λίνκολν και τους Βορειοαμερικάνους στους ιδιοκτήτες σκλάβων των Πολιτειών του Νότου, και έτσι ο Γέροντας Πατήρ Σεραφείμ αποφάσισε ότι η εικόνα της Μητέρας του Θεού η χαρά όλων των τεθλιμμένων, θα πρέπει να αποσταλεί στον Πρόεδρο των Νοτίων – Πολιτειών που είναι δουλοκτητικές πολιτείες. Και ο ίδιος έχει παραγγείλει να υπάρχει η εξής επιγραφή σε αυτήν: στην πλήρη καταστροφή του Λίνκολν... »

      - Από εκτενέστερο άρθρο του ορθόδοξου συγγραφέα Vladimir Moss.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Πουλάσκι, Τενεσσί. Τρία γράμματα



Από το βιβλίο “Invisible Empire – The Story of the Ku Klux Klan, 1866-1871”, του Stanley Fitzgerald Horn (1939) / Forgotten Books (2012)

«Αυτός είναι ένας θεσμός ιπποσύνης, ανθρωπιάς, ελέους και πατριωτισμού, που έχει ενσωματώσει στην σκέψη του και στις αρχές του ό, τι είναι ιπποτικό στην συμπεριφορά, ευγενικό στο συναίσθημα, πλούσιο στον ανδρισμό και πατριωτικό στο σκοπό. Τα αντικείμενα της δράσης του είναι:
    - Πρώτον, να προστατεύσει τους αδύναμους, τους αθώους και ανυπεράσπιστους από τις ταπεινώσεις, τα λάθη και τα αίσχη των ανόμων, των βίαιων και των βάναυσων. Να ανακουφίσει τους τραυματισμένους και τους καταπιεσμένους. Να σταθεί αρωγός στον πονεμένο και τον ατυχήσαντα και ιδιαίτερα στις χήρες και τα ορφανά των στρατιωτών της Συνομοσπονδίας.
   - Δεύτερον, να προστατεύσει και να υπερασπιστεί το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και όλους τους νόμους που έχουν ψηφιστεί σύμφωνα με αυτό, και να προστατεύσει τις πολιτείες και τους λαούς τους από κάθε εισβολή από οποιονδήποτε και από όπου αν προέρχεται.
   - Τρίτον, να βοηθήσει και να συνδράμει στην εκτέλεση όλων των συνταγματικών νόμων, καθώς και στην προστασία των ανθρώπων από παράνομες συλλήψεις και δίκες».
                  Οργάνωση και Αρχές της Κου Κλουξ Κλαν, 1868

Για να αποφευχθούν διάφοροι σκόπελοι στην ανάγνωση αυτού του άρθρου, να υπενθυμίσουμε και πάλι, ότι όσο τρομερό και να ακούγεται το όνομα της Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚ), η ίδρυσή της στον κατεστραμμένο από τον κατακτητικό πόλεμο του Λίνκολν και υπό βαριά κατοχή Νότο, αποτελούσε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή (αρχές του 1866) μια απόλυτα αναγκαία προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης και επιβολής της τάξης*. Στην πραγματικότητα, αυτή η «πρώτη» (1865-1873) ΚΚΚ, που ιδρύθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1865 στο Πουλάσκι του Τενεσσή, δεν έχει σχέση με την δεύτερη (1915-1944) και με την τρίτη (1954 και εξής) ΚΚΚ.

Τον Αύγουστο του 1867 στο Τενεσί, μία παράξενη ομάδα από λευκές τρομακτικές φιγούρες, που ξεπρόβαλλαν με τα άλογά τους μέσα από το σκοτεινό άλσος, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά σε ένα πολυπληθές κοινό που απολάμβανε  ένα «απογευματινό πικ-νικ». «Οι κυρίες για λίγα λεπτά λίγο φοβήθηκαν με τα ειδεχθή πρόσωπά τους και τα φανταχτερά κοστούμια τους», θα πει μια αυτόπτης μάρτυρας, «αλλά ένας από αυτούς που συστήθηκε ως ‘Μέγας Κύκλωπας’, τους είπε ότι η αποστολή τους ήταν η ειρήνη και η προστασία, και ειδικά επειδή οι κυρίες ανησυχούσαν, ότι το ισχυρό δεξί χέρι του κάθε αδελφού της Κου Κλουξ Κλαν θα σηκωθεί και θα πατάξει κάθε έναν που θα τολμήσει να προκαλέσει τη σεμνότητα και την αξιοπρέπεια της κάθε κυρίας που ήταν εκεί. Έτσι, αφού ηρέμησαν οι κυρίες, τους περικύκλωσαν και μέσα σε λίγα λεπτά ήταν οι.. εκλεκτοί της βραδιάς,... μέχρι που το πάρτι άρχισε να διαλύεται και τότε οι άνδρες εξαφανίστηκαν όλοι μαζί μυστηριωδώς, έτσι όπως είχαν εμφανιστεί».

To Tennessee ήταν το λίκνο της Κου Κλουξ Κλαν, και ήταν σε αυτή την πολιτεία που είχε την μεγαλύτερη διάδοση και επιρροή. Η βία και η αιματοχυσία ήταν σπάνια σε αυτή την πολιτεία, αλλά η Κλαν χειρίστηκε την μυστηριώδη επιρροή της σχεδόν σε όλες τις επαρχίες εκτός του Ανατολικού Tennessee, και σε ορισμένες από αυτές τις επαρχίες ήταν στην πραγματικότητα, έστω και για λίγο, η πολιτική εξουσία.

Η ρίζα των προβλημάτων που εμφανίστηκαν στην περίοδο της «Ανασυγκρότησης» (Reconstruction) στο Τενεσί βρίσκεται ήδη από το 1862, ενώ ο πόλεμος εξακολουθούσε να μαίνεται. Εκείνο το έτος ο στρατός της Ένωσης κατάφερε να πάρει την κατοχή του κεντρικού και δυτικού Tennessee, τα τμήματα της πολιτείας τα οποία είχαν έντονα φιλο-Συνομόσπονδα (φιλο-Νότια) συναισθήματα. Οι Νότιοι, από την άλλη πλευρά, ήταν σε θέση να προσκολλήσουν το Ανατολικό Tennessee, στο τμήμα εκείνο όπου το συναίσθημα ήταν κατά κύριο λόγο υπέρ της Ένωσης. Όλα τα τμήματα της πολιτείας, ως εκ τούτου, βρέθηκαν αναγκασμένα να ζουν προσωρινά υπό αστικές κυβερνήσεις που ήταν ανταγωνιστικές προς τις λαϊκές πλειοψηφίες και αυτός ο ανταγωνισμός, μαζί με την τριβή που ήδη υπήρχε μεταξύ των φιλο-Βόρειων του Ανατολικού Τενεσί και των άλλων κατοίκων της πολιτείας, συνέβαλε σε ένα αναποδογύρισμα της πολιτικής κατάστασης της οποίας η πολυπλοκότητα τάραξε την πολιτεία για περισσότερο από δέκα χρόνια.

Μόλις οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ένωσης πήραν την κατοχή του κεντρικού Τενεσί, συμπεριλαμβανομένου του Νάσβιλ, της πρωτεύουσας της πολιτείας, τέθηκε σε ισχύ ο αστικός νόμος από τον στρατηγό Grant, ο οποίος επέβαλε στρατιωτικό νόμο, και ο Andrew Johnson διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής του Προέδρου Λίνκολν. Το καθεστώς Τζόνσον ήταν πολύ καταπιεστικό για τους συμπαθούντες την Συνομοσπονδία, τους οποίους με οξύτητα κατήγγειλε ως «προδότες» και η καταπιεστική διοίκηση του σε μεγάλο βαθμό πίκρανε αυτή την κατηγορία του πληθυσμού. Μεταξύ άλλων δυσάρεστων μέτρων, επέβαλε και εφάρμοσε έναν «σιδερένιο» όρκο, τον οποίον λίγοι ντόπιοι μπορούσαν τίμια και ευσυνείδητα να δεχθούν. Επίσημα ονομάστηκε “amnesty oath”, «όρκος αμνηστίας», αλλά οι άνθρωποι τον ονόμασαν “damnasty oath”, «όρκος κατάρας».

Τα ομοσπονδιακά στρατεύματα τελικά κατέκτησαν το Ανατολικό Tennessee στα τέλη του 1863, αλλά η πολιτική κυβέρνηση δεν αποκαταστάθηκε μέχρι το Μάρτιο του 1865, όταν ο περιβόητος William G. Brownlow (φώτο), πιο γνωστός ως «Parson» Brownlow, έγινε κυβερνήτης μετά από μια παρωδία εκλογών.

Όταν η νέα Ριζοσπαστική βουλή συστάθηκε στο Νάσβιλ τον Απρίλιο, 1865, υπό τον κυβερνήτη Brownlow, ξεκίνησε μια εποχή δοκιμασιών και θλίψεων για το Tennessee. Ένας νόμος τέθηκε αμέσως σε ισχύ ο οποίος προέβλεπε τον περιορισμό του εκλογικού δικαιώματος, το αποτέλεσμα του οποίου ήταν να αφαιρεθεί η ψήφος από όλους τους πρώην Συνομόσπονδους και συμπαθούντες την Συνομοσπονδία, μαζί με όλους τους λευκούς άνδρες που δεν ήταν αυστηρά φιλο-Ριζοσπαστικοί στις απόψεις τους. Ο Brownlow, λόγω της νομιμοποιημένης εξουσίας του στην εγγραφή των ψηφοφόρων, αυθαιρετούσε κυριολεκτικά για το ποιος θα μπορούσε και ποιος δεν θα μπορούσε να ψηφίσει. Στην κομητεία Davidson, τον Ιούλιο του 1867, καταγράφηκαν συνολικά 6.000 ψηφοφόροι, εκ των οποίων μόνο οι 1.600 ήταν Λευκοί και 4.400 ήταν νέγροι, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν καταγεγραμμένοι 6.500, όλοι Λευκοί.

Ένας ειδικός νόμος που ψηφίστηκε αρνιόταν σε πρώην Συνομόσπονδους το δικαίωμα να κατέχουν όπλα, αλλά παρείχε το δικαίωμα αυτό σεloyal / «πιστούς» (στην Ένωση) άντρες. Σχεδόν ολόκληρο το σώμα των λεγομένων “πιστών” ανδρών στο Κεντρικό και το Δυτικό Τενεσί εκείνη τη στιγμή ήταν νέγροι. Επίσης, η φρουρά της πολιτείας θα έπρεπε να αποτελείται από «πιστούς» άνδρες. Αυτό εκτός από τα στρατεύματα των Ηνωμένων Πολιτειών που είχαν εγκατασταθεί στις νότιες πολιτείες. Το σύστημα επιβολής του νόμου κατέρρευσε εντελώς, και καταδίκες για κοινά εγκλήματα όπως δολοφονίες και εμπρησμοί δύσκολα επιβάλλονταν. Επιπλέον, ακόμη και όταν οι εγκληματίες καταδικάζονταν, σπάνια εξέτιαν την ποινή τους, καθώς ο κυβερνήτης Brownlow ήταν φιλελεύθερος και έδινε χάρη στους Ριζοσπάστες παραβάτες.

Ας παραθέσω την έκθεση μειοψηφίας της επιτροπής του Κογκρέσου: «Η μεγάλη μάζα του λαού του Τενεσί θεώρησε ότι τέθηκε εκτός νόμου και της αρνήθηκε η προστασία από την κυβέρνηση. Αισθάνθηκαν ότι δεν είχαν κανένα δικαίωμα ως πρόσωπα ή το δικαίωμα της περιουσίας δεν ήταν σεβαστό από τις κυρίαρχες δυνάμεις. Πίστευαν ότι σκόπιμα αφοπλίστηκαν και ότι, όντας σε αυτή την κατάσταση, ό, τι αγαπούσαν ή τους ήταν πολύτιμο ήταν στο έλεος μιας αδαούς φυλής, της οποίας η άγνοια και της οποίας τα πάθη έγιναν αντικείμενο  εκμετάλλευσης από διεφθαρμένα κόμματα, με φαύλους σκοπούς. Υπό αυτές τις συνθήκες, και σε μια τέτοια στιγμή, πολλοί παρορμητικοί άντρες θεώρησαν ότι η προσωπική ασφάλεια και προστασία των ιδίων, των συζύγων τους, των θυγατέρων τους, των μητέρων τους, των αδελφών τους και των αβοήθητων αγαπημένων τους, θα ήταν εφικτή μόνο μέσα σε μία μυστική οργάνωση. Ενώ μπορεί η όλη ιστορία να δείχνει ότι ήταν λάθος τους, όλη η ιστορία βεβαιώνει επίσης, ότι μία τέτοια οργάνωση είναι το καταφύγιο των καταπιεσμένων ενάντια στον καταπιεστή. Και ενώ μπορεί να καταδικάζουμε τις μυστικές πολιτικές οργανώσεις, πρέπει να καταδικάζει με την ίδια σοβαρότητα την τυραννία του καταπιεστή.

Ενώ ο Brownlow ασκούσε ιδιόμορφο το ταλέντο του για να δημιουργήσει διχόνοια και ήταν άσσος στην κακοδιοίκηση, οι διοργανωτές της Loyal League (Λίγκας των Πιστών) άρχισαν επίσης δράση και σύντομα η Λίγκα ιδρύθηκε διεξοδικά σε όλη την πολιτεία. Όπου άνθιζε μία Λίγκα, τα προβλήματα ακολουθούσαν και το 1867 αυτά τα προβλήματα εντάθηκαν με τις επερχόμενες εκλογές, στις οποίες Ριζοσπάστες ρήτορες έβαζαν φιτιλιές στους νέγρους ενάντια στους λευκούς και τους προκαλούσαν να προβούν σε πράξεις βίας. Στο Franklin, για παράδειγμα, τα μέλη της Λίγκας κρατούσαν τους πολίτες σε μια διαρκή κατάσταση συναγερμού παρελαύνοντας μέσα από την πόλη, κάθε νύχτα, κάνοντας θορυβώδεις διαδηλώσεις χτυπώντας τύμπανα και κραυγάζοντας και κραδαίνοντας τα όπλα τους. Η έκρηξη ήρθε όταν ένας Συντηρητικός νέγρος είχε την τόλμη να προσπαθήσει να κάνει μια πολιτική ομιλία, και τα ένοπλα μέλη της Λίγκας διέλυσαν την συνάντηση και έκαναν πορεία  πυροβολώντας με τα όπλα τους στον αέρα. Εκείνο το βράδυ υπήρξε μια μοιραία σύγκρουση μεταξύ της παρέλαση των αλαλαζόντων νέγρων της Λίγκας και ενός ενόπλου σώματος Συντηρητικών, μαύρων και λευκών, που προσπάθησε να αποτρέψει την πορεία τους στη δημόσια πλατεία. Όταν οι πυροβολισμοί υποχώρησαν και ο καπνός έφυγε ένας λευκός Συντηρητικός ήταν νεκρός και έξι λευκοί και επτά νέγροι αυτής της ομάδας ήταν τραυματισμένοι, μαζί με είκοσι επτά τραυματίες της Λίγκας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της ταραχής, και παρόμοιων συγκρούσεων σε άλλα μέρη της πολιτείας, ο φόβος ότι θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα την ημέρα των εκλογών, έκαναν τους ηγέτες των δύο μερών να συνεργαστούν για να αποτραπεί η αιματοχυσία. Στο Μέμφις, ο Στρατηγός Forrest οργάνωσε ένα σώμα εθελοντών που συνεργάστηκε με την αστυνομία την ημέρα των εκλογών και στις άλλες πόλεις της πολιτείας παρόμοιες προσπάθειες έγιναν για να διασφαλίσουν την ειρήνη. Αλλά η ατμόσφαιρα εξακολουθούσε να είναι τεταμένη και όλοι αισθάνονταν να βράζει από κάτω μια συγκρατημένη εχθρότητα.

Οι τριβές μεταξύ των ντόπιων λευκών και των ελευθερωμένων νέγρων είχαν αυξηθεί  σταθερά σε όλο το Τενεσί. Ακόμα και στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας, η φιλική προς την Ένωση εφημερίδα του Brownlow, η ‘Knoxville Whig’, ανέφερε την ραγδαία αύξηση της πικρίας μεταξύ των φυλών. Λευκοί, ανέφερε η εφημερίδα, είχαν προσβάλλονταν χωρίς λόγο από νέγρους που «συχνά ρίχνονταν σε απροστάτευτες λευκές γυναίκες σε στενά πεζοδρόμια και καταριόντουσαν τους λευκούς άνδρες όταν περνούσαν από κοντά τους, μόνο και μόνο για να δείξουν την εξουσία τους». Η εφημερίδα ‘Republican Banner’ στο Νάσβιλ ανέφερε πολλές δολοφονίες από νέγρους σε όλη την πολιτεία; και στο Μέμφις γίνονταν πράξεις βίας από στρατεύματα μαύρης φρουράς τόσο συχνά ώστε ο προεδρεύων δικαστής της κομητείας, δικαστής Thomas Leonard, ζήτησε δύο συντάγματα λευκών ομοσπονδιακών στρατευμάτων να σταθμεύσουν στο Μέμφις για την προστασία των λευκών πολιτών από τις ληστείες των νέγρων στρατιωτών, τις επιθέσεις και τις δολοφονίες. Οι νέγροι στρατιώτες όχι μόνο διέπρατταν τα αδικήματα αυτά οι ίδιοι, αλλά γυρνούσαν στη πόλη προσπαθώντας να επηρεάσουν τους νέγρους της πόλης. Αυτή η πρακτική γιγαντώθηκε τόσο ώστε το 1866, ξέσπασαν αιματηρές φυλετικές ταραχές που κράτησαν τρεις μέρες και είχαν ως αποτέλεσμα τη δολοφονία σαράντα έξι νέγρων και δύο λευκών, τον τραυματισμό άλλων εβδομήντα πέντε και τεράστια καταστροφή περιουσιών, ενώ κάηκαν ενενήντα ένα κατοικίες νέγρων, τέσσερις εκκλησίες νέγρων και δώδεκα σχολεία νέγρων.

Σε ορισμένες περιοχές οι λευκοί πολίτες άρχισαν να οργανώνουν άτυπες τοπικές ομάδες αυτο-προστασίας. Ακόμη και στο Ανατολικό Tennessee υπήρχε η πρόταση σχηματισμού ενός ‘White Mans Party’ («Κόμματος για τον Λευκό Άνθρωπο») που θα απέτρεπε τους νέγρους από το να αποκτήσουν τον έλεγχο της πολιτείας. Υπήρχε μια γενική αίσθηση ανησυχίας και συναγερμού. Οι πολίτες θεώρησαν ότι η ευημερία τους απειλείτο, αλλά δεν ήξεραν ακριβώς να κάνουν για αυτό.

Ήταν ακριβώς εκείνη την χρονική στιγμή που κάποιοι «θερμόαιμοι» νέοι άνδρες από το Pulaski οργάνωσαν μία τοπική λέσχη, την οποία ονόμασαν Κου Κλουξ Κλαν, ένα όνομα που θα γινόταν συνώνυμο του τρόμου τα επόμενα χρόνια. Καθώς τα προβλήματα με τους νέγρους συνεχίζονταν και η αγωνία των ανθρώπων εντάθηκε, υπήρχε η ιδέα της διαμόρφωσης κάποιου είδους αντι-οργάνωσης αμυντικού χαρακτήρα, κατ' αναλογία των μυστικών και προφανώς εχθρικών οργανώσεων των πρώην σκλάβων. Μία τοπική επιτυχία της Κου Κλουξ Κλαν στη κομητεία Giles έδωσε το έναυσμα ότι θα έπρεπε να αξιοποιηθεί ως μια νέα και αποτελεσματική μέθοδος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προς όφελος σε όλη την πολιτεία.

Η πρώιμη ανάπτυξη του Κλαν ήταν αργή, και δεν ήταν μέχρι περίπου το πρώτο του 1868 που άρχισε να αναγνωρίζεται δημοσίως ως υπολογίσιμη δύναμη στο Tennessee. Υπήρξαν περιστασιακές αναφορές για την Κου Κλουξ στις εφημερίδες από καιρό σε καιρό το 1867, αλλά ήταν ως επί το πλείστον χιουμοριστικής φύσεως, και υπήρχε μια γενική τάση να ελαχιστοποιούν το θέμα και να το κοροϊδεύουν ως μια εκδήλωση αγορίστικου ενθουσιασμού ασήμαντης σπουδαιότητας. Οι εφημερίδες έγραφαν άρθρα όπως «η Κου Κλουξ παρέλασε στο Murfreesboro χθες το βράδυ, με δύναμη 5.000 με 7.000 ανδρών. Μερικοί από αυτούς ήταν τόσο ψηλοί που έριξαν τις πλάκες από τη στέγη της νέας εκκλησίας, καθώς περνούσαν». Ο όρος «Κου Κλουξ» εκείνες τις ημέρες είχε την χροιά κάποιου είδους περίτεχνης φάρσας. Ο μέσος άνθρωπος γελούσε με αυτή.

Αλλά στις αρχές του 1868 άρχισε να φαίνεται στους πολίτες, καθώς και στους συντάκτες των εφημερίδων, ότι το κίνημα της Κου Κλουξ ήταν κάτι πολύ πιο σοβαρό από ό, τι νόμιζαν - ότι είχε κάποιον σοβαρό, πιθανώς απειλητικό, σκοπό. Στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1, η ‘Nashville Union and Dispatch’ είχε ένα άρθρο με τίτλο «Η Κου Κλουξ Κλαν - Ένα υπέροχο και μυστηριώδες Τάγμα», στο οποίο έλεγε:

«Η μυστική αδελφότητα γνωστή ως η Κου Κλουξ Κλαν είναι ίσως η πιο εξαιρετική ένωση που γνώρισε αυτός ο αιώνας. Ένα μέλος της οργάνωσης, ντυμένος με τα στολίδια του τάγματος, είναι σίγουρα ένα παράξενο αντικείμενο. Η ρόμπα του κόκκινη, ή μελαγχολική μαύρη, ανάλογα με την περίπτωση, χαλαρή από τη μέση μέχρι τα πόδια, θύμιζε μάλλον τους ήρωες των Arabian Nights.... Ανεβαίνει στο άλογο με μία γρήγορη κίνηση, σαν να φοβάται ότι το φρικτό κάλυμμα που κρύβει το πρόσωπό του, και από το οποίο ένα ζευγάρι ακτινοβόλων ματιών διαπερνούν τον θεατή, ίσως από κάποιο ατυχές ατύχημα φύγει και χάσει την δύναμη της μυστικότητας....

και :

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ